บทที่ 505 หลักฐานมัดแน่นดั่งขุนเขา ค้นทั่วทั้งนคร
หลังจากนั้น ลวี่หยางก็สนทนาแลกเปลี่ยนวิถีมรรคกับพระอัครมเหสีเซียวอีกครา
ท้ายที่สุด ทั้งสองกำลังอยู่ในภาวะสมคบคิดร่วมกัน จึงต้องใช้การพูดคุยเช่นนี้เพื่อเพิ่มพูนความเข้าใจต่อกัน ดังนั้นพระอัครมเหสีเซียวก็หาได้ปฏิเสธไม่
ทั้งสองต่างได้ประโยชน์ไม่น้อย กล่าวได้ว่าแขกผู้มาและเจ้าบ้านล้วนชื่นมื่น
จนกระทั่งครึ่งชั่วยามให้หลัง ลวี่หยางจึงก้าวออกจากจตุรคลังมรรคคัมภีร์ ภายใต้การนำทางของขันทีอันออกจากพระราชวัง ส่วนพระอัครมเหสีเซียวก็ทอดสายตาส่งจนร่างเขาลับไป
“พระนาง…”
นางกำนัลคนหนึ่งก้าวขึ้นมาพูดเสียงแผ่ว “มังกรแท้ตนนี้มิใช่สามัญ หาใช่ว่าจะจัดการได้ง่าย พระนางทำเช่นนี้ เกรงว่าจะเป็นการเลี้ยงเสือไว้เป็นภัย”
พระอัครมเหสีเซียวได้ยินก็เหลือบมองนางกำนัลผู้นั้น นางผู้นี้ติดตามมาจากเรือนเดิม มีความจงรักภักดีเสมอมา จึงมิได้ถือสาที่ถ้อยคำออกจะล่วงเกินนัก เอ่ยเสียงเรียบ “อย่าได้กังวล ถึงองค์จักรพรรดิเสด็จไปอย่างเร่งรีบ มิได้ทิ้งถ้อยคำใดไว้ แต่ก็หาได้ไร้กลยุทธ์สำรองเสียทีเดียว”
กล่าวจบ พระอัครมเหสีเซียวก็คลี่ฝ่ามือออก
เพียงเห็นบนฝ่ามือขาวผ่องอุ่นละมุนดุจหยกนั้น ลอยสว่างอยู่หนึ่งลำแสงเจิดจ้า กระตุ้นให้รอบด้านอบอวลด้วยกลิ่นหอมของไม้จันทน์ที่ลึกซึ้ง
สวรรค์เจ็ดยอแสง
“ก่อนเสด็จจาก องค์จักรพรรดิได้มอบสิ่งนี้ไว้ในวังหลัง มีสิ่งนี้อยู่ เหล่าเทพธูปเทียนของกรมพระนคร
