ีที่ลวี่หยางก้าวเข้าสู่ห้องสอบสวน บรรดาผู้ฝึกตนของกรมพระนครบาลที่กำลังพักผ่อนอยู่ก็ลุกขึ้นพร้อมกัน ค้อมกายทำความเคารพอย่างเคร่งขรึม
“สถานการณ์เป็นเช่นไร?”
ลวี่หยางลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งเบื้องหน้าเฉินหยวนหลี่กับหนิงฮ่าวเหอ “พวกเขานึกออกแล้วหรือไม่ว่าลงมือสังหารจักรพรรดิเจียโย่วอย่างไร และมีผู้สมรู้ร่วมคิดใดอีกบ้าง?”
“ปากพวกมันแข็งนัก”
บรรดาผู้ฝึกตนแห่งกรมพระนครบาลหลายคนก้มหน้าด้วยความละอาย “โดยเฉพาะหนิงฮ่าวเหอผู้นั้น ดื้อดึงยิ่งนัก ไม่ยอมรับผิดเลย ขอท่านผู้บัญชาการโปรดลงโทษเถิด!”
ว่าจบ เหล่าคนทั้งหลายก็คุกเข่าลงกับพื้น ขอรับโทษโดยสมัครใจ ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาล้วนเคยรับของไม่น้อยจากมือลวี่หยาง เอาตามตรง…ด้วยการปฏิบัติที่ได้รับเช่นนี้ หากไม่ถูกเขาตำหนิหรือซัดสักสองสามที พวกเขากลับรู้สึกผิดอยู่ลึก ๆ เหมือนรับมาโดยไม่สมควร
แต่เพียงชั่วอึดใจ ลวี่หยางก็ส่ายหน้า
“ลงโทษอะไรเล่า? พวกมันจำไม่ได้ ไม่ยอมรับผิด นั่นมันเรื่องของพวกมัน พวกเจ้าลำบากกันแล้ว กลับไปพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ”
สิ้นคำ ลวี่หยางก็ควักซองแดงปึกใหญ่จากอกเสื้อออกมา
“พวกเจ้าที่อยู่ที่นี่สอบสวนผู้ต้องหา ก็ทำให้ไม่มีเวลาฝึกฝนไปนานแล้ว สิ่งนี้ถือเป็นเงินชดเชย เอาไปเถิด ทุกคนมีส่วน”
ชั่วขณะนั้น ในใจของทุกคนเหลือเพียงความคิดเดียว—บุญคุณของท่านตูฮ่วนช่างทดแทนไม่สิ้นสุด!
เมื่อส่งเหล่าผู้ฝึกตนแห่งกรมพระนครบาลออกไปแล้ว ลวี่หยางจึงหันสายต
