เสียงจากใต้ดินพลันหยุดกะทันหันราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดวงตาฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนเบิกกว้างอย่างตื่นตัวเป็นเวลากว่าห้านาที ทว่ากลับไม่พบสิ่งใดเลย ฉินเหลยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะขณะที่เอื้อมมือแตะไหล่ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน “อย่ากังวลไป มันไม่มีเสียงใดๆ เลย…”
ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย “ท่านแม่ทัพ…ฌานสัมผัสของข้าไม่เคยผิดพลาด”
“เยี่ยงนั้น…เตรียมตัว!”
“ขอรับ”
…
แสงจันทร์เพ็ญเย็นยะเยือกสาดส่องลงบนพื้นราวกับน้ำค้างแข็งสีเงิน บริเวณพื้นที่โล่งทางทิศตะวันออกของตำหนักกวางโศกา กลุ่มกองไฟปลิวไสวตามแรงลม ซึ่งเป็นที่ตั้งของค่ายทหารอวี้หลินกว่าพันนาย จากนั้นเสียงเท้าม้าดังขึ้นพร้อมทหารหนึ่งร้อยนายเข้ามายังค่าย
‘เปรี้ยง…’
เสียงชุดเกราะกระทบกันดังก้อง จากนั้นไป๋หลี่ก็ลุกขึ้นยืน ที่คอด้านข้างมีตราสัญลักษณ์สีทองซึ่งแสดงถึงตราผู้บัญชาการกองพันแห่งจักรวรรดิ เขาขมวดคิ้วขณะที่มองออกไปด้านนอก “ค่ำคืนนี้ช่างเงียบงันผิดปกติ ไม่มีสัตว์วิญญาณปรากฏออกมาแม้แต่ตัวเดียว นี่มันแปลกประหลาดเกินไป…”
ผู้บัญชาการกองร้อยด้านข้างพลันกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ท่านเป็นกังวลมากเกินไปกับความปลอดภัยของฝ่าบาทในการประพาสล่าสัตว์ครานี้ วางใจเถิด ที่นี่มีทหารรักษาการณ์กว่าหกพันนาย อีกทั้งมีเหล่าองครักษ์อวี้หลินเฝ้าระวังทุกทิศ เช่นนั้นจะมีใครหน้าไหนกล้าหาญเยี่ยงเสือดาวโจมตีพวกเรากัน?”
ไป๋หลี่พยักหน้า “อืม แม้ว่าเจ้าจะพูดถูก…ทว่าทุกคนยังต้องเฝ้าระวังอ
