ยู่เสมอ ห้ามหลับลึกเกินไปในค่ำคืนนี้และเตรียมพร้อมรบได้ทุกเมื่อ”
“ขอรับ!”
ขณะเดียวกันทางทิศตะวันออกปรากฏริ้วเปลวไฟเป็นทาง ทว่าก็หายไปอย่างรวดเร็ว แสงเหล่านั้นมาจากกลุ่มสำนักอัศวินราวสองพันนายบนเนินเขาสูงกว่าร้อยเมตร พวกเขากำลังใช้ประโยชน์จากความมืดและผืนป่าในการพรางตัว
จีหยางดึงบังเหียนม้าเคลื่นตัวออกไปช้าๆ ก่อนจะตะโกนด้วยเสียงทุ้มต่ำ “อีกไม่นานพวกเราจะเข้าสู่พื้นที่ลาดตระเวนของกองทัพทหารรักษาพระองค์ ดังนั้นทหารเหรียญเงินทุกนายเตรียมตัวบุก! เราจะลอบสังหารทหารลาดตระเวนกว่าร้อยนายภายในหนึ่งชั่วโมงโดยมิให้เกิดเสียงใดๆ จากนั้นก็บุกเข้าไปในค่ายทหารอวี้หลิน จริงสิ…หลินหยานอยู่ไหน?”
ทหารชำนาญการนายหนึ่งประสานมือรายงาน “ท่านราชทูตใหญ่ ราชทูตหลินหยานกล่าวว่าเขาต้องการเข้าห้องน้ำก่อนจะเดินออกไป ทว่าเขายังไม่กลับมา ซึ่งก็เป็นเวลากว่าชั่วโมงแล้วขอรับ”
“เขาหายตัวไปรึ?”
จีหยางพลันแสดงท่าทีเย็นชา “ไอ้สารเลว ดันหายตัวไปในช่วงเวลานี้…”
หลี่เฉียนซุนหัวเราะเยือกเย็น “ข้าคิดไว้แล้วว่าหลินหยานไม่ได้อยู่ข้างเรา การเก็บเขาไว้ในสำนักอัศวินเป็นหายนะชัดๆ พี่ใหญ่…เราควรยกเลิกภารกิจวันนี้หรือไม่?”
“ไม่!”
จีหยางโบกมือกล่าวเสียงแผ่วเบา “เราไม่อาจเสียโอกาสในรอบพันปีนี้ และมันจะไม่มีครั้งหน้าอีกต่อไป รวมทั้ง…ชางไป๋เฮ่อก็อยู่ที่นี่พร้อมกับ ‘สมบัติ’ ของเขา แม้ว่าติ่งอัคนีชวีฉู่จะอยู่ในค่าย แต่เราก็จะจัดการทุกคนที่ข
