นทางมาถึงเมืองหลันเยี่ยนยามพลบค่ำ
หลัวอวี่เปลี่ยนเสื้อผ้า ส่วนหลินมู่อวี่ก็ถอดตราสำนักอัศวินออกก่อนจะเดินเข้าสมาพันธ์ทหารรับจ้าง สมาพันธ์ทหารรับจ้างแห่งจักรวรรดิตั้งอยู่ไม่ไกลจากค่ายทหารอวี้หลิน ซึ่งภายนอกราวกับตึกร้างเมื่อเทียบกับค่ายทหาร ทว่าป้ายสีทองยังคงส่องสว่างในยามค่ำคืน
‘แอ๊ด…’
หลินมู่อวี่เปิดประตูพร้อมเดินเข้าไปในห้องโถงก่อนจะพบว่าห้องว่างเปล่า…ทว่าเมื่อมองไปที่โต๊ะก็เห็นชายชราผมขาวเท้าคางหลับอยู่
“ท่านขอรับ…” หลินมู่อวี่เคาะโต๊ะพร้อมร้องเรียก “โปรดตื่นด้วยขอรับ!”
“หืม?”
ชายชราลืมตาขึ้นก่อนจะเห็นหลินมู่อวี่และหลัวอวี่อยู่ตรงหน้า เขาขยี้ตาและกล่าวว่า “มาที่นี่เพื่อเข้าร่วมกลุ่มทหารรับจ้างหรือ? ปัจจุบัน…มีทหารรับจ้างยี่สิบสามกลุ่มที่ขึ้นทะเบียนในเขตหลิงเป่ย กลุ่มที่แข็งแกร่งที่สุดก็คือทหารรับจ้างหลิงเป่ยซึ่งมีสมาชิกกว่าหนึ่งหมื่นคน ทว่ามีค่าธรรมเนียมในการเข้าร่วมที่หนึ่งหมื่นเหรียญทอง ดังนั้น…เอาเงินมา!”
หลินมู่อวี่ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีขณะที่กล่าวว่า “ท่านอาวุโส…เรามิได้มาที่นี่เพื่อเข้าร่วมกลุ่มทหารรับจ้างขอรับ ทว่าเราต้องการก่อตั้งกลุ่มทหารรับจ้างขึ้นมาใหม่”
“โอ้?”
ชายชรารู้สึกประหลาดใจก่อนจะหรี่ตาลงและเผยยิ้ม “เจ้าต้องการก่อตั้งกลุ่มทหารรับจ้างอย่างนั้นรึ?”
“ขอรับ”
“เจ้าหนุ่ม เจ้ามีเงินถึงหนึ่งพันเหรียญทองรึ?”
“ข้ามี”
หลินมู่อวี่หยิบเหรียญเพชรสิบเหรียญออกมาจากถุงสร
