คัญของสำนักอัศวินเพราะมีทหารเหรียญทองตายถึงสามคน!
หลินมู่อวี่นั่งบนซากกำแพงพร้อมถือกระบี่เหลียวหยวน พลางใช้สายตาเย็นชามองไปยังเหล่าทหารเหรียญทอง ทหารเหรียญโลหะและเหล่าทหารฝึกหัดที่ทำหน้าเหมือนต้องการจะถามบางอย่าง ทว่าก็ไม่กล้าเอ่ย…
“เกิดอะไรขึ้น?!”
จีหยางเดินตรงมาพร้อมกับมือไพล่หลัง เมื่อเห็นศพฉือไห่…ใบหน้าของเขาก็กระอักกระอ่วนทันที “ผู้ใดฆ่าฉือไห่?!”
“ข้าเองขอรับ ท่านราชทูตใหญ่…” หลินมู่อวี่ตอบเสียงเรียบเฉย
“เจ้ารึ?!”
จีหยางขมวดคิ้ว “ข้าสงสัยว่าเหตุใดท่านหลินหยานถึงฆ่าฉือไห่?”
“มันลวนลามผู้หญิงของข้า!” หลินมู่อวี่ชี้ไปยังห้องด้านหลัง
“เจ้า!”
จีหยางเผยสีหน้าโกรธเกรี้ยวพลางกัดฟันแน่นขณะมองไปยังร่างฉือไห่ ทว่าไม่นานก็ยกยิ้มและกล่าว “น้องชาย…นี่เจ้าโกรธเคืองเพราะเรื่องผู้หญิงอย่างนั้นรึ? ช่างเลือดร้อนเสียจริง! ฉือไห่มิทำตามกฎแถมยังลวนลามผู้หญิงของเจ้า เยี่ยงนั้นก็สมควรตายแล้วล่ะ มาเถิด…เอาศพของฉือไห่ไปโยนให้หมาป่ากินเสีย”
หลังพูดจบจีหยางก็มองลึกเข้าไปในดวงตาของหลินมู่อวี่และกล่าว “น้องชาย…คราวหน้าถ้ามีปัญหาอะไรก็บอกข้าก่อนมิจำเป็นต้องลงมือฆ่าใคร กฏของเราคือผู้กล้าล้วนไม่เข่นฆ่ากันเอง!”
“ขอรับท่านราชทูตใหญ่”
หลินมู่อวี่ประสานมือทำความเคารพ ทว่าภายในใจกลับหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ‘ผู้กล้ามิเข่นฆ่ากันเองเพื่อเงินหรือผู้หญิงอย่างนั้นรึ?!’
เมื่อจีหยางเดินนำทุกคนออกไป หลินมู่อวี่ก็ถอนหายใจอย่าง
