ณ บริเวณลานชุมนุมของกองบัญชาการ ผู้คนตะโกนโหวกเหวกผสมปนเปกับเสียงม้าร้อง กลุ่มทหารและทหารฝึกหัดขี่ม้าเตรียมตัวโจมตีภูเขาทางเหนือ
หลินมู่อวี่คว้ากระบี่เหลียวหยวนก่อนจะจูงม้าศึกฝ่าฝูงชนไปอย่างเงียบงัน
หลงหยานถือขวานสงครามและกล่าวอย่างประหม่า “แม่ง…เราไม่ได้สนิทกับราชทูตใหญ่เลย แต่ดันมอบหมายงานยากอย่างภารกิจจู่โจมภูเขาให้ ราชทูตหลัวอวี่…หรือเราจะแกล้งต่อสู้แล้วยอมแพ้ภายหลังดีขอรับ?”
หลัวอวี่เผยรอยยิ้มจางๆ โดยไม่ได้พูดอะไร
…
ไม่นานทุกคนก็ขี่ม้าลงจากเขา กองกำลังมีทหารกว่าพันนายซึ่งเป็นจำนวนราวครึ่งหนึ่งของสมาชิกสำนักอัศวิน ท้ายขบวนมีเกวียนขนเสบียงหลายเล่ม เป็นนัยว่าจีหยางไม่อนุญาตให้กลับหากโจมตีภูเขาทางเหนือไม่สำเร็จ
หลินมู่อวี่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปขณะที่กวาดสายตาไปทั่วกลุ่ม มีราชทูตหนึ่งนาย ทหารเหรียญทองสามนาย ทหารเหรียญเงินสิบสองนาย ทหารเหรียญทองแดงยี่สิบสี่นาย ทหารเหรียญโลหะเก้าสิบนาย และทหารชำนาญการหนึ่งร้อยเจ็ดสิบสองนาย สำนักอัศวินส่งกองกำลังออกไปมากกว่าครึ่ง ทว่าหลินมู่อวี่เคยเผชิญหน้ากับทหารรับจ้างเทียนจิงมาแล้ว ทหารเหล่านั้นอาจมีความสามารถอยู่ในขอบเขตปฐพีสะส่วนใหญ่ ทว่า…พวกเขาก็แค่คนธรรมดา มิได้มีพลังพิเศษอันใด…ซึ่งกองกำลังของจีหยางจะเอาชนะทหารรับจ้างจำนวนมากเหล่านั้นคงเป็นจริงได้ไม่ยาก
‘พรึ่บ!’
หลงหยานเปิดแผนที่ดูอย่างละเอียดก่อนกล่าวว่า “เราควรจะไปถึงภูเขาทางเหนือในช่วงบ่าย จา
