งการก็ให้ราชทูตใหญ่จัดการ!”
“ขอรับท่านราชทูต!”
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ทว่าการเก็บกวาดนั้นเร็วยิ่งกว่า ทหารรับจ้างกว่าพันนายถูกมัดราวกับเกี๊ยวและถูกพากลับสำนักอัศวินด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว
หลงหยานถือขวานเปื้อนเลือดตรงเข้ามาหาหลินมู่อวี่และมองด้วยสายตาประหลาดใจ “ท่านหลินหยานมิใช่อยู่ขอบเขตปฐพีระดับที่สองหรือขอรับ? เหตุใดผู้นำทหารรับจ้างเทียนจิงผู้อยู่ขอบเขตปฐพีระดับที่สามจึงพ่ายแพ้ต่อท่านภายในสามกระบวนท่า!”
หลินมู่อวี่ขมวดคิ้ว “เขาคงพักผ่อนไม่เพียงพอจึงสู้ได้ไม่เต็มที่กระมัง?”
หลงหยานอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “แต่…ข้าได้ยินมาว่าสามสาวงามจากหมู่บ้านทะเลครามถูกส่งไปให้ท่าน คนที่พักผ่อนไม่เพียงพอในค่ำคืนนี้น่าจะเป็นท่านนะขอรับ!”
หลินมู่อวี่ยิ้มกระอักกระอ่วนก่อนจะถูจมูก “ข้าเป็นคนซื่อตรง ไม่เหมือนกับเจ้าหรอก”
หลงหยานยกขวานขึ้นพร้อมหัวเราะร่า “ท่านหลินหยานเป็นคนที่น่าสนใจจริงๆ!”
หลัวอวี่กล่าวขึ้น “ไปกันเถิด เราต้องเดินหน้าต่อและใช้ประโยชน์จากแรงกระตุ้นนี้โจมตีภูเขา”
“ขอรับ!”
กองทหารเดินทางมาถึงภูเขาทางเหนือในช่วงบ่ายแก่ เมื่อมองจากระยะไกลจะเห็นภูเขาเขียวชอุ่มซึ่งเป็นยุทศาสตร์ที่ดีมาก มีหน้าผาชันด้านทิศเหนือ ทิศตะวันออก และทิศตะวันตก มีเพียงถนนเส้นเดียวทางทิศใต้ มีป้อมปราการหินถูกสร้างขึ้นบนส่วนสูงชัน มันถูกคุ้มกันอย่างแน่นหนา อีกทั้งเป็นทางลาดชันทำมุมสี่สิบห้าองศาทำให้ม้าไม่สามารถบุกขึ้นไ
