ตราบใดที่เจ้าเป็นคนของสำนักอัศวิน ก็จะได้รับความมั่งคั่งและการสรรเสริญ อีกทั้งมีโอกาสเลื่อนขั้นเป็นถึงขุนนางใหญ่โต ข้าผู้มีฐานะเป็นราชทูตจะแต่งตั้งเจ้าเป็นทหารเหรียญเงิน และหวังว่าเจ้าจะทำงานอย่างดีที่สุดเพื่อความรุ่งโรจน์ของสำนักอัศวิน เอาล่ะตามมา…ข้าจะพาไปพบท่านราชทูตใหญ่!”
“ขอรับ!”
หลินมู่อวี่เดินเข้าไปในกองบัญชาการซึ่งมีเปลวไฟพลิ้วไหวบางๆ ตามผนัง ราชทูตใหญ่จีหยางและราชทูตหลี่เฉียนซุนนั่งอยู่ด้านในพร้อมนางบำเรอหลายนางเต้นรำอยู่บนเวที แม้จะเป็นช่วงฤดูหนาวทว่าพวกนางใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นและมีเพียงผ้าสีขาวปกปิดพื้นที่สงวนไว้เท่านั้น เผยให้เห็นร่างกายอ้อนแอ้นที่งดงามเกินพรรณนา
ถึงกระนั้นหลินมู่อวี่ไม่มีเวลามาชื่นชมสาวงามตรงหน้า เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อนึกถึงอากาศหนาวเย็นที่แม้แต่ตัวเขาเองก็หยุดสั่นไม่ได้ อาอวี่พลันรู้สึกว่ามันโหดร้ายที่บังคับเหล่าเด็กสาวมาทำเช่นนี้
เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็พบราชทูตใหญ่นั่งอยู่ตรงกลาง มีอักขระขนาดใหญ่ ‘ชอบธรรม’ อยู่เหนือศีรษะเขา
“หลินหยาน”
ริมฝีปากจีหยางยกขึ้น ก่อนจะเอ่ยถามเสียงคม “เจ้ามาจากที่ใด!?”
หัวใจหลินมู่อวี่หล่นวูบแต่ไม่ได้แสดงอาการออกมา ก่อนจะกล่าวว่า “ท่านราชทูตใหญ่ ข้าเป็นทหารรับจ้างของกลุ่มทหารรับจ้างนกกระจอกคราม ทว่าถูกรองหัวหน้าตั้งข้อสงสัยก่อนจะถูกไล่ออกมา พื้นเพของข้ามาจากครอบครัวพรานล่าสัตว์ซึ่งอาศัยอยู่เขตชานเมืองหลันเยี่ยน ข้าทำสิ่งใดผิด
