นมู่อวี่ตกตะลึง
จีหยางพยักหน้า “ถูกต้อง การจะเลื่อนเป็นทหารเหรียญทองเจ้าต้องสังหารผู้นำศัตรู มิเช่นนั้นจะไม่สามารถพิสูจน์ความจริงใจของเจ้าได้ ราชทูตหลัวอวี่ลองพิจารณาดูสิ…ภารกิจใดเหมาะสมกับหลินหยานบ้าง?”
หลัวอวี่ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนกล่าวว่า “ภูเขาทางเหนือมีค่ายของเราที่ถูกทหารรับจ้างยึดไป พวกมันต่อต้านเรามาเป็นเวลานานและปล้นสะดมชาวบ้านที่อาศัยอยู่โดยรอบ จนทำให้เกิดการประท้วง ข้าคิดว่า…อาจถึงเวลาต้องจัดการทหารรับจ้างเหล่านี้แล้วหรืออย่างไร?”
จีหยางขมวดคิ้ว “ภูเขาทางเหนือ…นั่นใช่เขตแดนของกลุ่มทหารรับจ้างเทียนจิงหรือไม่? การส่งหลินหยานไปทำภารกิจสังหารที่นั่นมันดูเหมือนว่า…ไม่สมควรเท่าไหร่ เท่าที่ข้าทราบมา ผู้นำทหารรับจ้างเทียนจิงอยู่ขอบเขตปฐพีระดับที่สาม มันคงเป็นการง่ายที่จะขึ้นเขาไป ทว่าคงยากที่จะมีชีวิตรอดกลับลงมา”
หลัวอวี่เผยรอยยิ้มบางๆ “มิจำเป็นต้องขึ้นไปบนภูเขาหรอก ตามสายข่าวที่ข้าได้รับมา บ่ายวันพรุ่งนี้ทหารรับจ้างเทียนจิงจะลงเขาเพื่อ ‘ลาดตระเวน’ พวกมันวางแผนปล้นหมู่บ้านทะเลคราม และผู้นำลำดับที่สามนามว่าเนียหยาจะลงมาคุมด้วยตัวเอง อีกทั้งราชทูตหลี่เฉียนซุนและข้าจะไปกับหลินหยาน เผื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น”
จีหยางเผยยิ้ม “เอาล่ะ ในเมื่อเป็นเช่นนั้น หลินหยาน…เจ้าเห็นด้วยหรือไม่?”
หลินมู่อวี่แอบกำหมัดและสาปแช่งจีหยางในใจ ศัตรูอยู่ขอบเขตปฐพีระดับสามซึ่งแข็งแกร่งกว่าเขา เห็นได้ชัด
