ชายที่ถูกเรียกว่า ‘ลุงหวัง’ มีพลังงานที่แข็งแกร่งคาดว่าคงอยู่ระดับปรมาจารย์สงครามขั้นสิบสอง เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม “อสูรจิ้งจอกเงินตนนี้บาดเจ็บมาก่อนหน้านี้แล้ว ไม่แปลกที่เราจะ สังหารมันได้ ทั้งยังเป็นเรื่องดีที่มันมีแผลแค่ตรงคอ มิเช่นนั้นราคาคงตกเป็นแน่ เพราะหนังจิ้งจอกเงินอายุหนึ่งพันหนึ่งร้อยปีที่ยังสมบูรณ์นั้นขายได้อย่างน้อยห้าสิบเหรียญทองที่เมืองหลันเยี่ยน!”
เสียวติงจื่อถูมือไปมาอย่างตื่นเต้น
บริเวณนั้นยังมีผู้ฝึกหัดที่ติดเหรียญตราสีเขียวคล้ายหลินมู่อที่อยู่อีกหลายคนยืนถืออาวุธในมือพวกนั้นดูไม่เหมือนมนุษย์ ทว่าเป็นเสือล่าเหยื่อเสียมากกว่า
หลินมู่อสูดหายใจลึกก่อนจะเอ่ยขึ้น “หวังเทียนเซีย เจ้าคิดจะนาจิ้งจอกเงินกลับศูนย์บัญชาการเพื่อแลกเงินรางวัลงั้นหรือ?”
กลุ่มอัศวินทั้งห้าต่างหันไปมองหลินมู่อวีด้วยความตกใจ หวังเที่ยนเซี่ยที่แบกศพของ จิ้งจอกเงินอยู่พลางมองหน้าหลินมู่อวี่ “เจ้าคือ…สมาชิกใหม่ของผู้ฝึกหัดหลินหยานใช่หรือไม่?”
“ใช่”
“แผลของจิ้งจอกเงินเป็นฝีมือเจ้างั้นหรือ?” หวังเทียนเซี่ยถาม
หลินมู่อวีชักกระบี่เหลียวหยวนออกพร้อมกับเอ่ยถามอีกครั้ง “เป็นฝีมือข้าเอง เช่นนั้นเจ้า จะตอบข้าใต้หรือยังว่าเจ้าคิดจะนาศิลาวิญญาณของอสูรจิ้งจอกเงินตนนี้ไปแลกเงินรางวัลใช่หรือไม่?”
