หลงหยานหยุดพักชั่วครูก่อนจะกล่าวต่อว่า “แต่ละเขตจะมีกองบัญชาการใหญ่และมีราชทูตกํากับดูแลอยู่ ราชทูตใหญ่ของสาขาเสียวหลินแห่งนี้มีนามว่าจีหยาง เขาเป็นคนที่น่าทึ่งมากเลยล่ะ ฮ่าๆ ในอนาคตเจ้าจะได้เรียนรู้อีกมาก อีกทั้งยังมีระดับผู้นําราชทูตซึ่งมีระดับสูงกว่าราชทูตใหญ่ ทว่าคนธรรมดาไม่มีทางได้พบง่ายๆ ข้าอยู่สํานักอัศวินมาเจ็ดปีและไต่เต้าจนเป็นทหารเหรียญทองก็ยังไม่เคยพบผู้นําราชทูตเลย เขาเป็นคนที่ค่อนข้างลึกลับที่เดียว”
“ไปกันเถิด ข้าจะพาไปยังที่พักของเจ้า”
“ขอรับ!”
หลินมู่อวีจูงม้าเดินตามหลงหยานไปยังที่พัก ภายนอกมันช่างน่าเวทนามากราวกับกระท่อมเก็บของที่พึ่งสร้างเสร็จ และรอบบริเวณไม่มีสิ่งก่อสร้างใดอีกเลย
หลงหยานอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อเห็นท่าทีของหลินมู่อวี่ “สวัสดิการของทหารฝึกหัดก็เป็น เช่นนี้หากเจ้ามีความสามารถที่จะไต่เต้าขึ้นมาเป็นทหารเหรียญเงิน ก็จะได้สนุกกับสาวๆ ทุกสามวัน และทหารเหรียญทองจะได้โอกาสมีนางบําเรอ ส่วนระดับราชทูตจะมีสวัสติการที่ดียิ่งกว่างสามารถมีลานกว้างส่วนตัวพร้อมนางบําเรอสามนาง ข้าไม่รู้สวัสดิการของราชทูตใหญ่ ทว่าคํา พูดของราชทูตใหญ่คือคําขาด และสํานักอัศวินจะขึ้นตรงกับเขา”
หลินมู่อวีพยักหน้า “แล้วข้าจะเลื่อนระดับได้อย่างไร?”
