ชวีฉูพยักหน้ารับ “เจ้าเด็กโง่ ถูกเนรเทศไปเจดีย์ทงเทียนแล้วยังกลับมาได้พลังใจของเจ้าช่างน่านับถือเสียจริง”
“ฮ่าๆ”
“ช่างเถิด แล้วสิ่งใดอยู่ในย่ามของเจ้ากัน ถึงได้ลูบถูมันไปมาด้วยหน้าตาแปลกๆ เช่นนั้น? เจ้าลักพาตัวสาวงามมาใส่ไว้ในย่ามอย่างนั้นหรือ?” ชวีฉูเอ่ยถามด้วยท่าทางฉงน
“หาใช่เช่นนั้นไม่ขอรับ…” หลินมู่อวี่เปิดย่ามออกแล้วยิ้ม “ดูเอาเถิดขอรับ…”
ชวีฉูตกตะลึง “นี่เจ้าขโมยสมบัติจากกองคลังมารึ?”
“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรเล่าท่าน?” หลินมู่อวีเถียงกลับอย่างไม่สบอารมณ์ “ท่านปู่เห็นข้าเป็นคนเช่นนั้นหรือขอรับ? เงินนี้ข้าได้มาจากนาพักน้ําแรงของข้าเองหาใช่ลักขโมยไม่…”
ชวิฉูเผลอยิ้ม “เช่นนั้นการที่เจ้าแบกย่ามใส่เงินไปทั่ว เจ้าไม่เกรงว่าผู้อื่นจะเห็นเข้าหรือ? ช่าง เถิด…ปู่ได้เอาสมบัติชิ้นหนึ่งที่เจอในส่วนลึกของป่าล่ามังกรมาให้เจ้า”
“มันคือสิ่งใดหรือขอรับ?” หลินมู่อวีตื่นเต้น
ชวีฉูนําถุงสีดําออกมาจากหน้าอกเสื้อ “สิ่งนี้คือ…”
หลินมู่อวี่พูดไม่ออกเมื่อเห็นถุงขนาดเล็กกว่าฝ่ามือของตนเสียอีก “นี่คงไม่ใช่ถุงใส่ผลไม่ธรรมดาใช่หรือไม่ขอรับ?”
“เจ้าโง่!”
ชวีฉูกล่าว “นี่คือถุงสรรพสิ่ง มันมีพื้นที่ด้านในมากพอที่จะใส่ได้ทุกอย่างบนโลกนี้ เจ้าสามารถ ใส่สัมภาระทั้งหมดไว้ในถุงเล็กๆ ใบนี้ได้”
“จริงหรือขอรับ?”
