หลินมู่อวี่รับถุงมาและเปิดมันออกพร้อมกับลองยัดมือเข้าไป ทั้งมือของหลินมู่อวี่เข้าไปในถุง ได้อย่างน่าแปลกประหลาดภายในถุงนั้นทั้งเย็นและโล่งกว้างเหมาะสําหรับบรรจุของต่างๆ มันมีน้ําหนักที่เบาและใช้งานสะดวก ช่างเหมาะกับเศรษฐีหนุ่มอย่างเขาเสียจริง!
“เยี่ยมยอดมากขอรับ!”
หลินมู่อวี่ที่ตื่นเต้นดีใจเทเหรียญเพชรทั้งหมดใส่ถุงสรรพสิ่ง เขาเทเข้าออกอยู่หลายคราเพื่อพิสูจน์ว่าของด้านในมิได้หายไป แม้จะดูเล็กทว่าด้านในนั้นกว้างใหญ่พอๆกับห้องเก็บของขนาดใหญ่
หลินมู่อวี่เหนีบถุงสรรพสิ่งที่บรรจุสามร้อยเก้าสิบเหรียญเพชรด้านในไว้ที่เอวด้วยความปลื้มปิติ เขาประสานมือคํานับ “ขอบพระคุณมากขอรับท่านปู่ชวีฉู ข้าพอใจกับสมบัติชิ้นนี้มาก”
“เห็นเจ้าขอบข้าก็ดีใจ…เช่นนั้นจ่ายเงินค่าของมาด้วย!” ชวีฉูแบมือ
“ หมายความว่าเช่นไร?”
“ของวิเศษเช่นนี้เจ้าจะไม่มีค่าเหนื่อยให้ข้าบ้างหรือ?” ชวีฉูน้อยใจ “ถุงสรรพสิ่งนั้นหายากยิ่ง หากข้าเอาไปประมูลคงได้ไม่น้อยกว่าพันเหรียญทอง! ปู่ของเจ้ามีชีวิตน่าอดสู ได้เงินเดือนประทั้งชีพเพียงน้อยนิด เจ้าควรจะตอบแทนบุญคุณปู่เจ้าบ้าง!”
หลินมู่อวี่หยิบเหรียญเพชรให้ชวีสิบเหรียญอย่างไม่ค่อยเต็มใจ “โปรดใช้จ่ายอย่างประ หยัดนะขอรับ…”
ชวีฉูรีบเก็บเหรียญไปโดยไวก่อนจะพยักหน้ารับ “อืม…ข้ารู้แล้ว”
ฉินเหลย เพิ่งจี้สิง ผู้หว่ยเหมียนและคนอื่นๆ ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ไม่รู้จะตลกหรือสงสารหลินมู่อวี่ดี
