บทเรียนให้แก่พวกเขา และนี่คือกฎเกณฑ์ของรังอินทรี!”
“กฎเกณฑ์ของรังอินทรีอย่างนั้นหรือ?!”
หลินมู่อวี่เต็มไปด้วยความโกรธขณะที่กล่าวว่า “ใครเป็นผู้บอกเจ้า…คนจากจวนเสินโหวรึ?”
หลังจากพูดจบ หลินมู่อวี่ล้วงเข้าไปในเสื้อแล้วดึงศิลาวิญญาณของอสูรเกล็ดทางคำออกมา เมื่อไม่มีปราณยุทธ์ปกคลุมมันพลันเปล่งประกายปลดปล่อยพลังงานของศิลาวิญญาณสัตว์อายุหกพันปี
“แล้วตอนนี้ล่ะ?” หลินมู่อวี่เอ่ยเสียงแผ่วเบา “ทีนี้เราก็ทำภารกิจเสร็จแล้วใช่หรือไม่?”
“น…นั่นมันศิลาวิญญาณของอสูรเกล็ดทองคำอายุหกพันปีจริงๆ หรือ?“ สวี่เกิงตกตะลึง
กงฉวนหัวเราะออกมาอย่างเยือกเย็น “จะแน่ใจได้อย่างไรว่าเจ้าไม่ได้ไปรับซื้อจากพ่อค้าในเมืองหลวงมา ได้ยินมาว่าเจ้ากับจินเสี่ยวถังคุ้นเคยกัน ดังนั้นเจ้าอาจซื้อมาจากที่นั่นก็เป็นได้”
“ถ้าแม้จะซื้อมา อย่างไรก็แปลได้ว่าข้ายังคงลุล่วงภารกิจอยู่ดี” ริมฝีปากของหลินมู่อวี่ยกขึ้นขณะที่กล่าวว่า “สำหรับเจ้าสองคนที่บังอาจมาทำร้ายคนของข้า…จะรับผิดชอบเรื่องนี้อย่างไร?”
“รับผิดชอบอะไร?” กงฉวนหัวเราะเยาะและกล่าวว่า “เจ้าคิดว่าจะสามารถสู้พวกเราสองคนได้อย่างนั้นรึ?”
“แล้วเหตุใดจึงไม่ได้?”
ไม่ทันสิ้นเสียง หลินมู่อวี่พลันหายตัวไป ทันใดนั้น! กำปั้นซ้ายซึ่งปกคลุมไปด้วยพลังประทีปพุ่งเข้าใส่กลางลำตัวของสวี่เกิงจนเกิดเสียงระเบิดดังกึกก้อง สวี่เกิงไม่คาดคิดว่าหลินมู่อวี่จะลอบโจมตี เขารวบรวมเกราะพลังอย่างรวดเร็วเพื่อป้
