ฟางมิอาจเทียบปราณยุทธ์และความแข็งแกร่งกับฉินเหลยได้เลย เขาถูกพลังกระแทกลอยออกไปพร้อมดาบก่อนจะตกลงพื้นหิมะอย่างแรง
“องค์ชายฉินเหลย!”
เสียงร้องเจิ้งอี้ฝานดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่า ท่ามกลางความโกลาหลที่เกิดขึ้นใบหน้าเจิ้งอี้ฝานเริ่มซีดเซียวก่อนจะกล่าวว่า “ท่านอาวุโสผู้นี้จะกราบเรียนเรื่องซ่งฮั่นหยวนกับองค์จักรพรรดิเป็นการส่วนพระองค์เอง…ฉะนั้นได้โปรดอย่าทรงแสดงกิริยาเยี่ยงนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ”
ฉินเหลยขบฟันแน่น พระพักตร์ซีดเซียวเนื่องจากยังคงส่งเลือดไปเลี้ยงที่ดาบอัสนีทลาย ถึงกระนั้นระดับพลังของเขาแตกต่างจากเจิ้งอี้ฝานถึงสามระดับ จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่ฉินเหลยจะสามารถเอาชนะเจิ้งอี้ฝานได้
หลินมู่อวี่เดินมาอย่างช้าๆ ก่อนจะวางมือบนไหล่ฉินเหลยและกล่าวว่า “บุรุษที่แท้จริงจะไม่ปล่อยให้ความแค้นเข้าครอบงำ…ท่านพี่ฉินเหลยปล่อยวางเสียเถิด…”
ฉินเหลยค่อยๆ ก้มพระพักตร์ลงขณะที่น้ำตาและเลือดไหลออกมาผสมรวมกัน ไหล่ของเขาสั่นเล็กน้อยขณะที่พยายามจะฝืนระงับความโกรธในใจ เจิ้งอี้ฝานได้ประหารซ่งฮว่านหยวนต่อหน้าเหล่าทหารรักษาพระองค์ซึ่งสร้างความน่าอดสูให้แก่พวกเขาเป็นอย่างมาก ซ่งฮั่นหยวนติดตามฉินเหลยมานานหลายปีและปฏิบัติหน้าที่ด้วยความรับผิดชอบ ทว่ากลับมีชะตากรรมที่เลวร้าย…แล้วจะให้ฉินเหลยยอมรับได้เยี่ยงไร?
“อาอวี่…”
มือที่ถือดาบของฉินเหลยเริ่มสั่นเทาก่อนจะกล่าวเสียงทุ้มพร้อมดวงตาแดงก่ำ “ตราบใดที่ยังฆ่าเจิ้งอี้ฝานไม่ได้…
