สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี…
ดังคาด! พริบตาเดียวพลันมีลมพัดผ่านร่างกายหลินมู่อวี่…มันคือหางของอสูรเกล็ดมังกร!
‘เปรี้ยง!’
ส่วนหางปะทะกับร่างกายหลินมู่อวี่อย่างจัง มันบดขยี้เกราะไหล่ซ้ายจนแตก เสียงกระดูกหักดังเล็ดลอดออกมา…หากปราศจากการป้องกันของกำแพงน้ำเต้า แม้จะผ่านการหลอมกระดูกแล้ว…ทว่าคงมิอาจรับการโจมตีของสัตว์ร้ายอายุหกพันสองร้อยปีตัวนี้ได้โดยตรง…
“ไปช่วยท่านแม่ทัพ!”
…
เหล่าทหารที่รออยู่บริเวณยอดเขาต่างกรูกันลงมา เว่ยโฉวกระโดดลงพร้อมจ้วงกระบี่ลงบนแผ่นหลังของอสูรเกล็ดทองคำ! ส่วนทหารนายอื่นๆ ช่วยกันยิงธนูในระยะประชิดเข้าใส่เกราะปราณยุทธ์ของสัตว์ร้ายราวกับห่าฝน ทว่าก่อนลูกธนูจะตกลงมา…เหล่าองครักษ์รักษาพระองค์พุ่งตัวไปพร้อมปาหอกเข้าใส่อย่างรวดเร็ว! ‘ฉึก! ฉึก! ฉึก!’ เสียงหอกแหลมปักเข้าที่ร่างเรืองแสงของสัตว์ร้าย
‘โฮก!’
อสูรร้ายบินโฉบด้วยความโกรธเกรี้ยวพร้อมทั้งเกล็ดบนตัวพองออก สายลมพลันหอบหิมะปลิวกระจัดกระจายขณะที่มันปลดปล่อยพลังงานออกมา ทันใดนั้นพลังงานแสงสว่างก็จู่โจมเข้าใส่เหล่ากองทหารจนได้รับบาดเจ็บ พวกเขาส่งเสียงร้องอย่างน่าเวทนา
หลินมู่อวี่พยายามอดทนต่อพิษบาดแผลขณะที่โดนโจมตีจนกระเด็นออกไป เขายกมือขวาที่ยังคงใช้งานได้ขึ้นมา ทันใดนั้น! เปลวไฟเริ่มหมุนเป็นเกลียวก่อนที่แก่นเพลิงมังกรจะสถิตบนคมกระบี่ ขณะเดียวกันหลินมู่อวี่พลันเรียกวิญญาณยุทธ์ออกมา “โฆรวิส!”
โฆรวิสมิได้เป็นวิญญาณยุทธ์น้
