าไปบ้างก็เถอะ ฉึก…ฉึก…ฉึก ลูกศรปักลงกลางร่างของสัตว์ร้าย กระนั้นแสงสีทองรอบตัวมันยังคงสว่างไสวอยู่ ราวกับว่ามันมีเกราะป้องกันใต้ผิวหนัง ทำให้ธนูยิงไม่เข้า
“ลูกธนูใช้ไม่ได้ผลขอรับ ทำอย่างไรดี?” เว่ยโฉวตื่นตระหนก
“ยิงต่อไป!” หลินมู่อวี่กล่าว “เกราะแสงนั่นจำต้องใช้พลังในการสร้าง ระดมยิงต่อไปเพื่อผลาญพลังมัน อย่าได้หยุดจนกว่าจะถึงตอนที่มันต้องรวมพลังใหม่อีกครั้ง”
“ขอรับ!”
ลูกธนูสาดเป็นห่าฝนอย่างไม่ลดละ หลินมู่อวี่เอื้อมมือดึงกระบี่เหลียวหยวนที่เอวออกมา คมกระบี่ส่งเสียงหวีดหวิวบินตรงไปยังอสูรเกล็ดทองคำอย่างรวดเร็ว ไม่พอ…หลินมู่อวี่กางฝ่ามือ จู่ๆ มีประกายแสงออกมา จากนั้นสายฟ้าจากมือก็พุ่งไปผสานกับกระบี่เหลียวหยวน!
“เคร้ง!”
ขณะที่กระบี่กำลังพุ่งไป เจ้าอสูรคำรามออกมาด้วยความเกรี้ยวกราดและพุ่งจู่โจมอย่างบ้าคลั่ง! กงเล็บที่รวมแสงสีทองเอาไว้ง้างออก “ซูม!” พลังแสงจากกงเล็บที่ถูกยิงออกมารุนแรงมาก!
หลินมู่อวี่เร่งฝีเท้าพุ่งไปป้องกันเว่ยโฉวโดยเร็ว ก่อนจะเรียกกระดองเต่าทมิฬ ปราการเกล็ดมังกร และกำแพงน้ำเต้าออกมาด้วยพลังขั้นสูงสุด หิมะบนพื้นแยกออก เสียงดังสนั่นกึกก้องขณะที่เขาพยายามหยุดยั้งการโจมตีของอสูร เจ้านี่แข็งแกร่งมาก! ทั้งที่มันใช้พลังส่วนใหญ่หมดไปกับการป้องกันธนูแล้วแท้ๆ!
“โฮก!”
เจ้าอสูรร้ายอ้าปากคำรามลั่น! พุ่งเข้าจู่โจมหลินมู่อวี่! ลมหายใจร้อนผ่าวน่าขนลุกแผ่ไปทั่วบริเวณ ลำคอของมันขยายใหญ่
