็บปวดดังขึ้นเป็นแน่
‘ฉัวะ!’
ดาบเล่มยาวตวัดเฉือนขาคู่หน้าของหมาป่าอายุสองพันหนึ่งร้อยปีจนขาดสะบั้น ทว่ากำแพงเต่าทมิฬก็ถูกทำลายจนเหลือเพียงปราการเกล็ดมังกร ทันใดนั้นราชาหมาป่าก็จู่โจมเข้าใส่อย่างดุเดือดด้วยกรงเล็บและใช้เขี้ยวแหลมขย้ำลงบนปราการเกล็ดมังกร! พริบตาเดียวปราการเกล็ดมังกรก็พังทลายลง…
ขณะเดียวกันหลินมู่อวี่กำลังจัดการกับหมาป่าศิลามลทินอีกสามตัว เมื่อหันกลับไปเขาได้ปะทะกับกลิ่นสาบรุนแรง กรงเล็บราชาหมาป่าฟาดลงบนหน้าอกหลินมู่อวี่อย่างจังจนเขาล้มกระแทกลงบนพื้น
“แย่แล้ว!”
หลินมู่อวี่ตกตะลึงก่อนจะยกฝ่ามือขึ้นมาอย่างรวดเร็ว โอสถผิวศิลายังคงแสดงผล เขาหวังว่าจะพึ่งพามันได้!
‘ฟู่!’
เลือดยังไหลทะลักออกมา…หลินมู่อวี่ประเมินฤทธิ์ของโอสถสูงเกินไป! เขี้ยวสัตว์ร้ายฝังเข้าไปที่มือเขาอย่างรวดเร็ว ความปวดร้าวแผ่ซ่านไปทั่วทั้งมือ
ทันใดนั้นใจของหลินมู่อวี่ก็ร้อนผ่าวเต็มไปด้วยความโกรธ…เจ้าสัตว์ร้ายตัวนี้กล้าอวดดีถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
มือขวาหลินมู่อวี่พลันปลดปล่อยไอเย็นยะเยือกออกมา พริบตาเดียวทั้งกำปั้นก็ปกคลุมไปด้วยภาพมายาของเหล่าสรรพสัตว์ กำปั้นนั้นพุ่งเข้าต่อยที่ลำคอของราชาหมาป่า!
สามประทีปทรกรรมชีวี!
‘เปรี้ยง!’ ราชาหมาป่าถูกซัดกระเด็น พลังสามประทีปปะทะเข้าที่ส่วนหัวอย่างเต็มแรงจนกะโหลกแตก ทว่ามันยังคงยืนหยัดและตั้งท่าพร้อมจะสู้ต่อ
หลินมู่อวี่ไม่ปล่อยให้สัตว์ร้ายได้มีโอกาส…เขาพลันปล่อยหมัดที่ชุ
