่มไปด้วยเลือดเข้าใส่มันอีกครั้ง!
หนึ่งประทีปพิฆาตชีวัน!
“เปรี้ยง!”
ด้วยการโจมตีอย่างหนักหน่วง ในที่สุดราชาหมาป่าก็ยอมล่าถอยพร้อมส่งเสียงโอดครวญ
ทว่าหลินมู่อวี่ต้องการเผด็จศึกครานี้ เขาพลันยกฝ่ามือขึ้นพร้อมเรียกเถาวัลย์น้ำเต้าออกจากพื้นหิมะเพื่อตรึงร่างราชาหมาป่า ทันใดนั้น! เปลวเพลิงก็ปรากฏขึ้นที่ฝ่ามือ…หลินมู่อวี่พลันปลดปล่อยเกลียวเพลิงมังกรด้วยทักษะวิชาดาบจักรวรรดิ!
‘ฟู่…’
เลือดสาดกระเซ็นทั่วทุกสารทิศ ร่างราชาหมาป่าส่วนหนึ่งถูกฟันออกเป็นชิ้นๆ จนหลุดหายไป! ในที่สุด…มันก็สิ้นชีพลงพร้อมกับเสียงโอดครวญอย่างน่าเวทนา…
เมื่อหลินมู่อวี่หันกลับไปด้านหลังก็พบว่าหมาป่าศิลามลทินตัวอื่นๆ ถูกเว่ยโฉวและเหล่าองครักษ์รักษาพระองค์จัดการเรียบร้อยแล้ว ซากศพหมาป่านอนตายเกลื่อนกลาดเป็นจำนวนมากกว่าที่คาดการณ์ไว้ นี่คงเป็นหมาป่าทั้งฝูง
“ท่านหลินมู่อวี่ ได้รับบาดเจ็บหรือไม่ขอรับ?” เว่ยโฉวถามอย่างเร่งรีบ
หลินมู่อวี่หยิบยาสมานแผลออกมาใช้ จากนั้นพลันฉีกผ้าขาวจากส่วนของชุดรบแล้วพันรอบบาดแผล เขาทรุดตัวลงบนหินที่ปกคลุมด้วยหิมะขณะที่หายใจหอบก่อนจะกล่าวว่า “ข้าไม่เป็นไร รายงานสถานการณ์ของทุกคนมาทีว่าได้รับบาดเจ็บกันหลายคนหรือไม่?”
เว่ยโฉวรายงาน “มีทหารบาดเจ็บสาหัสหนึ่งนาย และอีกเจ็ดนายบาดเจ็บเล็กน้อยขอรับ พวกหมาป่าศิลามลทินเหล่านั้นช่างน่ารังเกียจ…มันกระหน่ำโจมตีเข้าใส่ทุกครั้งที่มีโอกาส!”
“อืม”
หลินมู่อวี่เดินไป
