ยุห้าพันเจ็ดร้อยปี…นี่มันมีมูลค่าเกินกว่าที่ตำหนักเจ๋อเทียนกำหนดเสียอีก เราลุล่วงภารกิจไปขั้นหนึ่งแล้วขอรับ!”
“เป็นเรื่องน่ายินดี! ล้างทำความสะอาดเสียก่อนที่จะนำกลับด้วยล่ะ”
“ขอรับ!”
ศิลาวิญญาณอัคนีถูกมอบหมายให้ทหารรักษาพระองค์ชำระล้าง เว่ยโฉวปราดมองไปที่ร่างของพยัคฆ์กระหายโลหิตและตระหนักว่าจิตวิญญาณของมันยังไม่สลายไป เว่ยโฉวกัดริมฝีปากแน่นเผยสีหน้าด้วยความคาดหวังขณะที่กล่าวว่า “ท่านหลินมู่อวี่ จิตวิญญาณสัตว์ร้ายตัวนี้…”
หลินมู่อวี่หัวเราะออกมาขณะที่มองไปที่ร่างพยัคฆ์กระหายโลหิต “ข้าเข้าสู่ขอบเขตนภาแล้ว จึงไม่สามารถเพิ่มความแข็งแกร่งจากการดูดซับจิตวิญญาณสัตว์ร้ายได้อีกต่อไป มันคงจะสิ้นเปลืองหากข้าจะใช้มัน ดังนั้นเจ้าใช้มันเถิด แต่โปรดระวังด้วย เจ้ายังอ่อนแอเกินกว่าจะดูดซับพลังทั้งหมดของมัน เจ้าควรดูดซับเพียงหนึ่งส่วนในสามส่วนของจิตวิญญาณสัตว์ร้ายตนนี้เท่านั้น มิเช่นนั้นเจ้าจะถูกแผดเผา!”
“เป็นพระคุณมากขอรับท่านหลินมู่อวี่!”
เว่ยโฉวแทบจะสะกดกลั้นความยินดีไม่อยู่ เขาหันกลับไปและเรียกปราณยุทธ์ออกมา นี่คือปราณยุทธ์ระดับสี่…วานรพิโรธ มันเป็นสัตว์ร้ายในตำนานที่ควบคุมธาตุไฟได้ เว่ยโฉวมีปราณยุทธ์ที่ดีมากมาตั้งแต่กำเนิด หาได้ยากที่สามัญชนจะมีปราณยุทธ์ระดับสี่ ด้วยเหตุนี้เว่ยโฉวจึงสามารถเข้าร่วมหน่วยองครักษ์รักษาพระองค์ได้
จากนั้นวานรพิโรธที่ยืนอยู่บนไหล่ของเว่ยโฉวก็เริ่มกลืนกินและปรับแต่งจิต
