ลินมู่อวี่ขี่ม้านำขบวนทหารฝีมือยอดเยี่ยมกว่าห้าสิบนายเข้าป่าล่ามังกร ป่าแห่งนี้เป็นดินแดนที่ได้รับการคุ้มครอง พรานป่าและผู้ฝึกตนธรรมดาไม่มีทางที่จะเข้าป่าล่ามังกรได้ แน่นอน…ป่าแห่งนี้มีขนาดกว้างใหญ่มาก ทหารลาดตระเวนจึงไม่เพียงพอต่อการควบคุมป่าทั้งผืน พวกเขาจึงตั้งด่านบนถนนสายหลักที่มุ่งสู่เมืองหลวงเท่านั้น
สัตว์ที่ออกมาจากป่าไม่ได้สร้างปัญหาให้พวกเขามากนัก เนื่องจากมีเพียงหมาป่าวาโยอายุน้อยกว่าสี่ร้อยปีซึ่งทหารรักษาพระองค์สามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย
ณ เวลาเที่ยงคืน หลินมู่อวี่ออกคำสั่งให้ตั้งค่ายพักแรมบริเวณริมหน้าผาสูง ส่วนที่พักของเขาถูกตั้งอยู่ในถ้ำเนื่องจากดำรงในตำแหน่งสูงสุด แต่เขาไม่ได้สนใจนัก เพียงแค่ต้องการกินและได้พักผ่อนเท่านั้น
…
หลินมู่อวี่ยืนพิงกำแพงและเข้าสู่ดินแดนนิทราอย่างช้าๆ ทักษะชีพจรวิญญาณแผ่ออก รับรู้ได้ถึงผืนโลก อากาศ และพลังงานโดยรอบ ทหารรักษาพระองค์เข้าสู่ห้วงนิทราไปหมดแล้ว มีทหารรักษาการณ์เจ็ดนายคอยเฝ้าระวังอยู่ด้านนอก หลังจากใช้ชีวิตในเจดีย์ทงเทียนแรมเดือน…จิตวิญญาณของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นมาก
แม้ว่าหลังจากใช้สามประทีปไปสองครั้งติดต่อกัน หลินมู่อวี่ก็ไม่ได้รู้สึกอ่อนเพลียเท่าใดนัก ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น และอยากได้สี่ประทีปเทพมารโศกาของราชาปีศาจเจ็ดประทีปมาครอบครอง
ภายหลังที่หลินมู่อวี่เลื่อนขั้นสู่ขอบเขตนภา…ฝีมือก็ไม่พัฒนาอีกเลย เขาอยู่ที่ระดับหกสิบมาสั
