ารพ เขาเริ่มเล่าเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น ณ เจดีย์ทงเทียน แต่มิได้เอ่ยถึงราชาปีศาจเจ็ดประทีป เหล่ยหงและเกอหยางฟังอย่างตกตะลึง ไม่นาน…เกอหยางกล่าวอย่างมีอารมณ์ว่า “ข้าไม่นึกไม่ฝันเลยว่า ฉินหงจะยังมีชีวิตอยู่ในเจดีย์ทงเทียน หากเป็นตอนนี้เขาคงมีอายุหลายร้อยปีแล้ว…”
เหล่ยหงหรี่ตากล่าวขึ้น “ฉินหงยังไม่ได้เข้าสู่ขอบเขตเทวะ…ดังนั้นเขาไม่มีทางที่จะมีชีวิตอมตะ แต่เพียงสามารถชะลออายุของตนเพื่อหลีกเลี่ยงความตายก็เท่านั้น หากเป็นข้า…คงยอมดับสูญเสียดีกว่าต้องต่อกรกับปีศาจนรกโลกันตร์”
เกอหยางยิ้ม “อาหวี่…เจ้าเก่งกาจเสียจริงที่รอดชีวิตกลับมาได้ สมควรแล้ว…ที่กลับมาที่นี่ เจ้ามีบางอย่างต้องทำมิใช่หรือ?”
“ใช่ขอรับ”
หลินมู่อวี่พยักหน้ารับพร้อมถอดชุดเกราะที่ไหล่ออกมา “ชุดเกราะของหน่วยองครักษ์อินทรีไม่สบายตัวเอาเสียเลย ท่านปู่เหล่ยหง…ชุดเกราะของวิหารศักดิ์สิทธิ์ยังพอเหลืออยู่บ้างหรือไม่ขอรับ ข้าอยากจะขอมาใช้สักสองสามชุด เพราะครั้งที่ข้าทะลุมิติผ่านรอยแยกมาชุดเกราะได้พังไปเสียหมดแล้ว”
เหล่ยหงอดยิ้มไม่ได้ “เจ้ามาเพื่อสิ่งนี้เหรอ? ข้าเตรียมเอาไว้ให้เจ้าแล้ว…เฮ้ย! ทหาร! นำชุดศึกจ้าวทองคำประจัญบานมาให้อาอวี่เดี๋ยวนี้!”
ประตูเปิดออกพร้อมทหารรักษาการณ์สองนายนำชุดศึกเข้ามาอย่างระมัดระวัง ที่ชุดมีตราสัญลักษณ์แห่งปรมาจารย์ทองคำสลักสีทองอร่ามอยู่
เหล่ยหงยิ้มและกล่าว “ชุดศึกนี้ทำขึ้นตามคำบัญชาของข้า มันทำด้วยแร่เห
