EP.145ไอ้ลูกวัว
พริบตาเดียวก็ผ่านไปสิบกว่าวัน
ด้านล่างเจดีย์ทงเทียน ทหารราชองครักษ์นับพันถือหอกตั้งแถวเป็นขบวนเฝ้ารออยู่ ธงโบกพลิ้วปลิวสะบัดอย่างยิ่งใหญ่
เฟิงจี้สิงกำดาบสะบั้นวาโย ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล ตะโกนขึ้น “ทหาร เปิดประตู!”
“ขอรับ ใต้เท้า!”
ทหารรักษาพระองค์สองนายถือกุญแจเดินขึ้นไปข้างหน้า ไขประตูใหญ่ ทันทีที่ประตูเปิดออก กระแสลมเย็นสายหนึ่งก็พัดออกมา จนนายทหารทั้งสองหน้าซีดขาวผงะถอยไปหลายก้าว
“อาอวี่ล่ะ”
ฉินอินขมวดพระขนงงาม ทรงชักกระบี่อยู่บนหลังม้า พระวรกายถูกปกคลุมด้วยประกายแสงของโซ่เทวะ พระองค์ค่อยๆ เดินไปทางเจดีย์ทงเทียนทีละก้าว
“องค์หญิง ทรงระวังด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
ฉินเหลยถือดาบอัสนีทลายตามมาอย่างรวดเร็ว ด้านข้าง ถังเสี่ยวซีเองก็ชักกระบี่ออก และตามมาติดๆ ด้วยเหมือนกัน
ฉินอินทรงยืนอยู่หน้าประตูที่มืดสนิท พระพักตร์งดงามเต็มไปด้วยความกังวลและเคร่งเครียด ทรงตะโกนขึ้นเบาๆ “อาอวี่ เจ้าอยู่หรือไม่ อาอวี่…เจ้ารีบออกมาเถอะ…”
ที่ด้านข้าง นายกองของค่ายเสินเวยนายหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความนอบน้อม “องค์หญิง ตั้งแต่เมื่อสิบวันก่อน เจ้าเด็กนี่ก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลยพ่ะย่ะค่ะ พวกกระหม่อมวางอาหารและน้ำไว้ที่ชั้นหนึ่งก็ยังอยู่ที่เดิม ทรงทอดพระเนตร วางไว้ตรงนั้นเลยพ่ะย่ะค่ะ ไม่มีการขยับแม้แต่นิดเดียวเลยพ่ะย่ะค่ะ”
ตรงประตูทางเข้า เสบียงสามถุงและถุงน้ำที่วางไว้ยังคงวางอยู่ตรงนั้นอย่างเป็นระเบียบ ไ
