ม่มีการถูกขยับ
“เป็นไปไม่ได้…”
ฉินอินทรงปวดร้าวในพระทัยเหมือนถูกมีดกรีด ก้าวเท้าพุ่งเข้าไปด้านในของเจดีย์
“เสี่ยวอิน!” พระสุรเสียงของฉินจิ้นดังขึ้นด้านหลัง น้ำเสียงพระองค์ทรงดุดันมาก “เจ้าเข้าไปไม่ได้!”
จังหวะนั้น พระวรกายของฉินอินเคลื่อนไหวไม่ได้ พลังไร้ลักษณ์สายหนึ่งแผ่เข้าปกคลุมบริเวณโดยรอบ นั่นเป็นพลังของขอบเขตปราชญ์
เหลยหงในชุดขาวเดินออกมาจากกลุ่มคนอย่างช้าๆ กล่าวขึ้น “องค์หญิง หลินมู่อวี่ไม่ได้อยู่ในเจดีย์ทงเทียนพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่รู้สึกถึงลมปราณของเขา ทรงยอมแพ้เถอะพ่ะย่ะค่ะ…”
ระหว่างที่พูด เหลยหงถอนหายใจคราหนึ่ง ใบหน้าชราดูแก่ขึ้นหลายปีในพริบตาเดียว
“ไม่จริง…” ฉินอินยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น
ถังเสี่ยวซีกัดฟันแน่น น้ำตาคลอเต็มเบ้า ดวงตาคู่งามจ้องไปที่เจดีย์ทงเทียน ร้องไห้เงียบๆ “หลินมู่อวี่ เจ้าไม่ใช่คนที่จะตายง่ายแบบนี้ บอกข้ามาว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”
ทว่าในเจดีย์ที่ว่างเปล่าไม่มีผู้ใดตอบนางกลับมา
ฉินจิ้นยกพระหัตถ์ขึ้น กล่าว “องครักษ์อวี้หลิน เข้าไปค้นหา แต่ห้ามขึ้นไปที่ชั้นสอง”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
องครักษ์อวี้หลินหลายนายควบม้าเข้าไป ด้านหน้าสุดก็คือฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน เขากระโดดลงจากม้า พุ่งเข้าไปในเจดีย์ทงเทียนชั้นที่หนึ่ง เบิกตามองหา “อาอวี่! อาอวี่! เจ้าออกมานะ!”
แต่รอบด้านนั้นว่างเปล่า ไหนเลยจะมีหลินมู่อวี่
ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนมองไปที่ขั้นบันไดที่จะนำไปสู่ชั้นที่สอง เขากัดฟั
