ยิ้มไม่ได้ “เจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่ทำให้ฟันของเจ้าหัก”
“ตายซะ!”
ราชาภูตอัคคีสะบัดแขนรุนแรง แขนนั้นยาวราวร้อยเมตรได้ เกิดเสียงดังลงมาจากท้องฟ้า “ฟิ้ว”
หลินมู่อวี่ตกใจ อภินิหารเช่นนี้สุดยอดจริงๆ รีบใช้กระบวนท่าผีเสื้อหนึ่งในท่าของฝีเท้าดาวตกเคลื่อนที่ ด้านหลังเกิดเสียงดังเปรี้ยง ฝุ่นตลบไปทั่วบริเวณ ภูเขาทั้งลูกสั่นสะเทือน ทว่าหลินมู่อวี่สังเกตว่า หลังจากที่ราชาภูตอัคคีโจมตี บนพื้นไม่เกิดร่องรอยใดๆ นี่มันเกิดอะไรขึ้น ดูเหมือนจะมีคำอธิบายเดียว ราชาภูตอัคคีนั้นไม่มีร่างเนื้ออย่างแน่นอน ร่างกายมหึมาเบื้องหน้ามีสภาพเป็นวิญญาณเท่านั้น
แต่หากถูกสภาพวิญญาณนี้โจมตีเข้า ก็อาจตายได้เหมือนกัน หากตนเองตายก็จะกลายเป็นวิญญาณ ถึงตอนนั้นก็คงถูกคนรังแกตามใจชอบ ไม่ใช่ละ พูดให้ถูกก็คือถูกผีรังแกตามใจชอบ!
“ซู่!”
ลมที่พัดรุนแรงห่อหุ้มรอบแขนราชาภูตอัคคี เขาคิดจะโจมตีอีกรอบ
หลินมู่อวี่รีบคำรามเสียงต่ำ “ราชาปีศาจเจ็ดประทีป เจ้ายังไม่ออกอีก คิดจะรอข้าตายก่อนแล้วค่อยออกมาหรือไง อย่าลืมนะ ที่นี่นอกจากตัวข้าก็ไม่มีผู้ใดแล้ว!”
คำพูดนี้ทรงพลังเป็นอย่างยิ่ง ทำให้ราชาปีศาจเจ็ดประทีปนั่งไม่ติดทันที
หลินมู่อวี่ปลดประตูของทะเลจิต ร่างของราชาปีศาจเจ็ดประทีปพลันพุ่งออกมาจากกระหม่อมของเขา ในสภาพวิญญาณเช่นกัน แต่กลับดูอวดดีกว่ามาก
ราชาปีศาจเจ็ดประทีปมือไพล่หลัง ลอยอยู่กลางอากาศ รอบตัวมีประกายเทวะ มองราชาภูตอัคคีสีหน้าเรียบเฉย
