นสะเทือนเพราะการต่อสู้กันของผู้แข็งแกร่งทั้งสอง
หลินมู่อวี่รีบกระโดดถอยไปไกล หลีกเลี่ยงลูกหลงของศึกใหญ่นี้ เขามองดูอยู่ห่างๆ พลังของราชาปีศาจเจ็ดประทีปถูกตนกดเอาไว้เยอะมาก ไม่น่าเชื่อว่าจะสู้เจ้ากระจอกเช่นนี้ได้อย่างสูสี ดีมากๆ ที่เขาต้องการก็คือแบบนี้แหละ!!
“จ๊อกๆ…”
ท้องร้องขึ้นอีกครั้ง เขาไม่ใช่วิญญาณ ถ้าไม่กินอาหารก็ต้องหิวตาย แต่ในนรกแบบนี้จะไปหาอาหารได้ที่ไหน บนภูเขามีแต่ลาวาร้อนๆ ถึงจะมีสิ่งมีชีวิตอยู่ก็คงจะถูกเผาตายไปนานแล้ว และในลาวาก็มีวิญญาณผีไร้นายลอยอยู่เต็มไปหมด หรือจะให้กินวิญญาณอย่างนั้นหรือ
เขาลูบท้อง รู้สึกอยากจะตายขึ้นมานิดหน่อย
เขาถือกระบี่เหลียวหยวนเดินรอบภูเขาลูกนั้น ค้นหาอยู่นาน หูก็ฟังเสียงผู้แข็งแกร่งทั้งสองอยู่ไกลๆ
“อัคคีทะยานเซ่นสวรรค์ ข้าจะฆ่าเจ้า!”
“หกประทีปชิงโลกา ข้าจะสังหารเจ้ายกครัว!”
“หนามเตโชฟ้าดิน ตายซะเถอะ!”
“เจ็ดประทีปพลิกดารา เจ้าโง่ภูตอัคคี คิดจะฆ่าข้า รอไปหมื่นปีเถอะ!”
……
ท่ามกลางเสียงของยอดฝีมือทั้งสองคน หลินมู่อวี่แยกอีกเสียงหนึ่งได้อย่างรวดเร็ว “อ๊บๆ…อ๊บๆ…”
หืม นี่มันเสียงกบนี่
เขาใจเต้น รีบถือกระบี่เหลียวหยวนเดินตามหาเสียงนั่น ตรงนั้นคือรอยแยกระหว่างหิน เขามุดเข้าไปก็เห็นกบที่มีประกายเพลิงห่อหุ้มตัวไว้ กบมีขนาดเท่ากำปั้น ใหญ่กว่ากบธรรมดาอยู่มาก เขาเคยเห็นกบแบบนี้ในเกมผู้พิชิตมาก่อน กบเพลิงเป็นวัตถุดิบระดับสิบ สามารถนำไปประกอบอาหารอันโอชะ
