EP.139ฉินอินช่วยขอร้อง
ตำหนักเจ๋อเทียน นางกำนัลยืนเรียงแถวแถวละสิบสองนางถือเทียนเล่มยาวกำลังจุดโคมไฟเซี่ยจื้อ (สัตว์ชนิดหนึ่งมีหัวเป็นสิงโต) ในตำหนัก เปลวเทียนสะท้อนบนพื้นหยกสีขาว คล้ายดวงดาราสีแดงเพลิงส่องประกายระยิบระยับ ลมปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดเข้ามา เปลวเทียนเริ่มขยับพลิ้วไหว นางกำนัลนางหนึ่งอดที่จะจามออกมาไม่ได้ กล่าวออกมาแผ่วเบา “อากาศเริ่มเย็นขึ้นแล้ว…”
เหล่านางกำนัลกระซิบกระซาบกันสองสามประโยคก็ออกจากตำหนักเจ๋อเทียนไป เหลือเพียงแค่แสงจันทร์สะท้อนลงมาที่พื้นของตำหนัก
“ฟิ้วว…”
ลมราตรีพัดชุดคลุมสีม่วงเข้ม ฉินอินขมวดพระขนงงามเล็กน้อย รีบสาวพระบาทมาตามทางเดินในพระตำหนัก นางกำนัลหลายนางด้านหลังแทบจะเดินตามไม่ทัน กล่าว “องค์หญิง…ทรงช้าหน่อยเพคะ”
แต่ความเร็วของฉินอินกลับเร็วขึ้น ทรงกระโจนลงไปเหยียบผิวน้ำในสระบัว เกิดระลอกน้ำแผ่ออกไป องค์หญิงของจักรวรรดิไปอยู่อีกฝั่งของศาลาริมน้ำแล้ว ผิวขาวกระจ่างใสราวกลับหิมะปรากฏประกายแสงสีทองจางๆ วิญญาณยุทธ์โซ่เทวะถูกเรียกออกมา องครักษ์หลายนายรีบเข้ามาขวาง “องค์หญิง ทรงเสด็จมา…”
“ข้าต้องการเข้าเฝ้าเสด็จพ่อ”
“ฝ่าบาททรงบรรทมแล้ว รับสั่งไม่ให้ผู้ใดรบกวนพ่ะย่ะค่ะ”
“ข้าต้องการพบพระองค์!” ฉินอินทรงเลิกพระขนงงาม พระพักตร์งดงามหมดจดมีความยโสที่ทำให้ผู้คนหลงใหล ตรัสยืนกราน “หากพวกเจ้าไม่หลีกทาง ก็อย่าโทษข้าที่ต้องลงมือ!”
เหล่าองครักษ์สีหน้าจนใจ และในตอนนี้เอง
