เขาจะออกแรงดึงแล้วก็เปิดประตูไม่ออก ฉินเหลยขมวดคิ้ว เดินขึ้นไปแล้วยกมือจับที่จับประตู เขาคำรามออกมาแล้วดึงประตูเหล็กออก ทันใดนั้นลมหนาวพัดพาเสียงร้องแหลมพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของผู้บัญชาการทหารองครักษ์อวี้หลินผู้นี้
“วิ้ง!”
โซ่เทวะปรากฏออกมา ประกายแสงสีทองขับไล่เมฆหมอกพวกนี้ออกไป โซ่เทวะคือวิญญาณยุทธ์มังกรแท้อันดับหนึ่ง เป็นวิญญาณยุทธ์หมวดแสงสว่างที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้า โซ่สีทองสามเส้นหมุนวนล้อมตัวฉินเหลย คุ้มครองเขาไม่ให้ได้รับอันตราย ส่วนทหารอวี้หลินสองนายนั้นล้มลุกคลุกคลานวิ่งออกไป ฉินเหลยขมวดคิ้วพูด “เจ้าพวกไม่เอาไหน…”
เฟิงจี้สิงคุ้มกันหลินมู่อวี่มาถึงด้านล่างของเจดีย์ กล่าว “อาอวี่ เจ้าต้องระวังตัวด้วย”
“อื้ม!”
หลินมู่อวี่มองสภาพด้านในเจดีย์ที่มืดสนิท หายใจเข้าลึกๆ กระชับกระบี่เหลียวหยวนไว้แน่น หลังจากนั้นก็ยิ้มกับฉินเหลย “พี่ฉินเหลย งั้นข้าเข้าไปแล้วนะ”
ฉินเหลยหวั่นไหวขึ้นมา สีหน้าอาลัยอาวรณ์ พูดเสียงสั่น “อาอวี่ เจ้าต้องจำเอาไว้ พวกเรายังรอเจ้าไปเอาคืนเซียงอวี้เจ้าระยำด้วยกันอยู่นะ…”
ไม่ไกลออกไป สีหน้าของเซียงอวี้หม่นลง ผู้ดูแลอาวุโสวิหารศักดิ์สิทธิ์เหลยหงก็อยู่ที่นี่ เซียงอวี้ก็ไม่กล้าที่จะบุ่มบ่าม อย่างไรก็ตามถึงแม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งก็ยังไม่อาจเป็นคู่มือของเหลยหง
“แซ่ก แซ่ก…”
หลินมู่อวี่ยกเท้าขึ้นเหยียบไปบนขั้นบันไดที่เต็มไปด้วยหญ้าและฝุ่น เขาก้าวขึ้นไปทีละขั้น แล้วก็ไม่หันก
