ข้าไปในหอเลี้ยงดู ข้าอยากจะดูว่าหอเลี้ยงดูเป็นสถานที่อะไรกันแน่!”
“ท่านแม่ทัพ…” เว่ยโฉวรีบห้าม “หญิงรับใช้ค่ายทหารเป็นกฎที่สืบทอดกันมาตั้งแต่ยุคเทพแห่งการทหารเซี่ยงเหวินเทียน พวกเรา…พวกเราจะทำลายกฏของกองทัพไม่ได้นะขอรับ!”
ในใจของหลินมู่อวี่รู้สึกเจ็บปวด กัดฟันกรอด “เว่ยโฉว เจ้าเต็มใจทนเห็นพวกนางต้องถูกทรมานต่อไปได้เช่นนั้นหรือ หากทนไม่ได้ ก็ตามข้าเข้าไป”
“ขอรับ ท่านแม่ทัพ!”
……
ทหารอวี้หลินสิบนายทยอยขึ้นม้า บุกเข้าไปด้านในหอเลี้ยงดู ทหารยามด้านในสิบกว่านายเห็นทหารอวี้หลินบุกเข้ามา ไหนเลยจะกล้าต่อต้าน ได้แต่ยืนมองตาค้างอยู่ตรงนั้น
นี่เป็นลานกว้าง เสียงร้องครวญครางน่าสงสารของหญิงสาวดังอยู่ไม่ไกล
หลินมู่อวี่ควบม้าตรงเข้าไปกระแทกประตูห้องที่อยู่ตรงมุม เห็นร่างอ้วนท้วมร่างหนึ่งอยู่กำลังขยับเคลื่อนไหวอยู่บนร่างของหญิงสาว
“ใคร?!” เจ้าอ้วนหันมาตะคอกใส่เสียงดัง “กล้ามาขัดความสุขของข้า รนหาที่ตาย!”
ร่างเปลือยเปล่าไม่แม้แต่จะมองว่าผู้ที่มาเป็นใคร คว้าดาบที่อยู่ด้านข้างพุ่งเข้ามา วิญญาณยุทธ์ปรากฏขึ้นบนดาบ ทักษะยุทธ์ของคนผู้นี้ไม่เลว อย่าเห็นว่าเขาตัวอ้วน แต่กลับเคลื่อนไหวได้รวดเร็วยิ่ง
หลินมู่อวี่ลงจากหลังม้า ยื่นดาบออกไปด้านหน้าเบาดูดดาบของอีกฝ่าย แล้วหมุนตัวถอยหลังอย่างรวดเร็ว พาเจ้าอ้วนออกมาจากห้อง
และในจังหวะที่เขาล่อเจ้าอ้วนออกมาจากห้องนั้น หลินมู่อวี่ก็ระเบิดปราณยุทธ์ออกมา กระบี่เหลียวหยว
