นกดเจ้าอ้วนเอาไว้ เขาหมุนตัวเตะกลับหลัง ปราณยุทธ์ที่ทรงพลังหุ้มอยู่บนรองเท้า “เปรี้ยง” เสียงดังขึ้นที่ท้ายทอยของเจ้าอ้วน ลูกเตะที่เต็มไปด้วยความเดือดดาล ไหนเลยที่เจ้าอ้วนจะทนได้ มันปลิวไปกระแทกกำแพง จนอิฐแตกกระจุยเต็มพื้น ปราณที่ปกป้องร่างเจ้าอ้วนนั้นแตกเป็นเสี่ยงๆ ส่วนมันสลบเหมือดไปแล้ว
กลุ่มคนที่ยืนล้อมอยู่รอบๆ ต่างยืนตะลึงตาค้างอยู่ตรงนั้น ทหารยามที่ดูอายุน้อยที่สุดก็พึมพำขึ้น “ใต้เท้าจ้าวอยู่ขอบเขตปฐพีชั้นที่สอง แค่กระบวนท่าเดียวก็พ่ายแล้ว ใต้เท้าองครักษ์อวี้หลินผู้นี้แข็งแกร่งเหลือเกิน…”
หลินมู่อวี่เงยหน้ามองเข้าไปในห้อง หญิงผู้นั้นนั่งเปลือยอยู่บนเตียง กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความเจ็บปวด
เขาก้าวเข้าไปในห้องอย่างช้าๆ อีกครั้ง ดึงผ้าคลุมสีขาวจากแผ่นหลังตัวเองออกมาคลุมร่างหญิงสาว แล้วพูดขึ้น “ไม่ต้องร้องแล้ว ทุกอย่างมันจบแล้ว”
หญิงสาวกลับขว้างชุดคลุมลงพื้น นัยน์ตาสิ้นหวัง ดวงตาที่แดงก่ำจนเป็นสีเลือดคู่นั้นมองเขา ก่อนจะพูดขึ้น “ไม่ต้องมาเสแสร้ง ทหารอย่างพวกเจ้ามีแต่พวกเดรัจฉาน!”
หลินมู่อวี่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แต่ก็ไม่ได้อธิบายอะไร เขาเดินออกมาแล้วปิดประตูห้องลง
……
ด้านนอกเสียงดังวุ่นวาย มีทหารอีกกลุ่มหนึ่งพุ่งเข้ามา ทหารที่เป็นหัวหน้าติดสัญลักษณ์หัวหน้ากองพัน ถามด้วยใบหน้าถมึงทึง “นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น”
ทหารยามนายหนึ่งรายงาน “แม่ทัพหม่านจิน เมื่อครู่ตอนที่ใต้เท้าจ้าวกำลังจะ
