นอินหรือไม่นะ แม้ว่าเขากับฉินอินจะเคยเจอกันเพียงสองครั้ง แต่รัชทายาทที่เข้ากับคนง่าย น่ารักมีชีวิตชีวาผู้นี้ กลับประทับความงามของนางที่ไม่อาจลืมได้ไปชั่วชีวิตไว้ในใจเขา
“ตึง ตึง ตึง…”
เสียงกลองศึกดังขึ้นอีกครั้ง องครักษ์อวี้หลินยืนเรียงรายตลอดทาง เมืองหลวงมีทหารอวี้หลินทั้งหมดเจ็ดพันนาย สองร้อยนายที่โดดเด่นเท่านั้นถึงจะถูกเรียกว่าองครักษ์อวี้หลิน ผู้ที่คุ้มกันข้างกายองค์จักรพรรดิและองค์หญิงนั้นล้วนเป็นองครักษ์อวี้หลิน นี่เป็นเกียรติยศพิเศษอย่างหนึ่ง เป็นเกียรติยศที่ทหารอวี้หลินธรรมดาไม่อาจจะได้รับ
แม้ว่าหลินมู่อวี่จะมาจากอีกโลกหนึ่ง แต่กล้าหาญและควบคุมตนเองได้ดีกว่าคนที่นี่มาก แต่วินาทีนี้ เมื่อเห็นตำหนักที่เรียงรายต่อกันยาวไม่มีที่สิ้นสุดและเหล่าองครักษ์ที่แน่นเหมือนผืนป่า เขาก็ยังรู้สึกสะท้านอยู่ในใจ โลกใบนี้เหมือนกับบ่อโคลนที่บิดเบี้ยวไม่หยุด พัดพาเขาเข้าไปจนจมลึกอยู่ในนั้น
ฉินเหลยเดินนำอยู่ข้างหน้า ชุดคลุมขาวด้านหลังพลิ้วไหว บนนั้นปักลายดอกจื่ออินสีทอง นี่เป็นสัญลักษณ์ขององครักษ์อวี้หลินชุดขาว เป็นผู้ที่มีฝีมือโดดเด่นในจำนวนองครักษ์อวี้หลินสองร้อยนาย ซึ่งมีอยู่เพียงไม่กี่คนบนแผ่นดิน
ณ ห้องโถงของตำหนักข้าง จักรพรรดิฉินจิ้นนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรอย่างน่าเกรงขาม ทรงมองกลุ่มทหารและองครักษ์อวี้หลินด้านล่างด้วยสายพระเนตรที่สงบนิ่ง
หลินมู่อวี่มองไปรอบๆ ก็เห็นเฟิงจี้สิง และสีหน้าของพี่
