วหยวนพร้อมปล่อยปราณยุทธ์ออกมา กระบี่ยาวมีเปลวไฟทะลักออกมาโดยพลัน เขาไม่รอช้า พุ่งออกไปทันที ใช้เพลงกระบี่วายุฟันติดต่อกันสามครั้งจนเกิดประกายฟ้าแลบแปลบปลาบ
“เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง…”
เกิดเสียงมังกรคำรามดังขึ้น เกราะเกล็ดมังกรที่อยู่รอบกายฉินเหยียนแสดงอาการตอบสนอง กระบี่เหลียวหยวนโจมตีสามกระบี่ติดต่อกัน ยังไม่สามารถทำอะไรเกราะเกล็ดมังกรได้แม้แต่น้อยตามที่คาดไว้ แต่กลับทำให้แขนของหลินมู่อวี่ชาไปทั้งแถบแทน แถมทุกกระบี่ที่ฟันลงไปนั้น ให้ความรู้สึกเหมือนว่ากำลังฟันหินยักษ์อายุกว่าหมื่นปี เกราะเกล็ดมังกรได้รับการขนานนามว่าเป็นวิญญาณยุทธ์สายป้องกันอันดับหนึ่งในใต้หล้า ช่างสมคำร่ำลือยิ่งนัก
“ไม่เป็นไร ข้ายังไหว ไม่ต้องออมแรง!”
ฉินเหยียนทรงพระสรวล สะบัดทวนเหล็ก วิญญาณสัตว์อสรพิษเพลิงตัวหนึ่งก็ออกมารัดอยู่บนกำแพงน้ำเต้าของหลินมู่อวี่ ทันใดนั้นมันก็กระแทกจนชั้นนอกสุดของกระดองเต่าทมิฬเกิดรอยร้าวเป็นทางเล็กๆ แต่ด้วยพลังฟื้นฟู รอยร้าวเล็กๆ นี้ก็ซ่อมแซมตัวเองจนสมบูรณ์ได้อย่างรวดเร็ว ฉินเหยียนชำนาญด้านกลยุทธ์การป้องกัน ความสามารถด้านการโจมตีนั้นอยู่ในระดับธรรมดา อย่างน้อยก็เทียบไม่ได้กับกลยุทธ์ที่สละพลังการป้องกันทั้งหมดทิ้งเพื่อเข้าโจมตีของจ้าวจิ้นได้
“เป็นน้ำเต้าที่ยอดเยี่ยมนัก น่าสนใจ!”
ฉินเหยียนหน้าแดงจัด เจ้าเด็กนี่เป็นพวกคลั่งยุทธ์ตามคาด
“ตึ้ง” ทวนอสรพิษเพลิงโจมตีอย่างหนักหน่วงจนหลินมู่อวี่ต
