วเข้าไปในป่าโดยไม่หันกลับมามองเลย!
……
“อึก…อึก…”
บริเวณท้องและหน้าอกมีความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาเป็นระยะๆ หลินมู่อวี่กระอักเลือดกองโตอยู่บนกระดูกมังกร พริบตาเดียวชุดสีขาวของวิหารศักดิ์สิทธิ์ถูกเลือดสดๆ ย้อมจนเป็นสีแดง
ถังเสี่ยวซีรีบพุ่งเข้ามาประคองตัวเขาไว้ เห็นสภาพที่น่าสงสารของเขา ถังเสี่ยวซีน้ำตาไหล “มู่มู่…มู่มู่ เจ้าต้องไม่ตาย ต้องไม่ตาย…ท่านปู่ชวีฉู่ใกล้จะมาถึงแล้ว…”
หลินมู่อวี่หายใจแผ่วเบา แววตาล่องลอยไร้จิตวิญญาณ พิงเข้ากับอกของถังเสี่ยวซี ไม่ขยับเขยื้อน
“อาอวี่…อาอวี่…”
ฉินอินคุกพระชงฆ์อยู่บนพื้น คลานเข้ามาหาทีละก้าว น้ำพระเนตรไหลหยดลงบนกระดูกมังกร “อาอวี่…เจ้าอย่าตายนะ…เจ้า…”
และในตอนนี้เอง พวกนางก็ได้เห็นปาฏิหาริย์ เส้นผมสีขาวของหลินมู่อวี่ค่อยๆ เปลื่ยนกลับมาเป็นสีดำ ผิวที่แห้งเหี่ยวก็กลับมาเอิบอิ่มอีกครั้ง ลมหายใจเองก็สงบนิ่งมากขึ้น เขาไอรุนแรงหลายครั้ง จนกระอักเลือดออกมาอีก แต่พอลืมตาก็เห็นหญิงงามทั้งสอง “ข้า…ข้าไม่เป็นอะไร ไม่ตายหรอก รีบไปช่วยพี่ฉินเหลย…”
ฉินเหลยยังคงถูกไม้เท้าเหล็กตรึงไว้กับกระดูกมังกร อกและช่องท้องมีรูขนาดใหญ่ดูน่ากลัว แต่พอเห็นว่าหลินมู่อวี่ไม่ตาย เขาก็ยิ้มออกมา “นี่…อาอวี่ไม่เป็นอะไร ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว…”
ฉินอินทรงกระโดดลงมาจากหลังมังกร ดึงไม้เท้าเหล็กออกช่วยฉินเหลย ขณะเดียวกันก็เทโอสถฟื้นสภาพเกรดหนึ่งลงบนปากแผลของหลินมู่อวี่และฉินเหลย จากนั้นทาโอสถสมา
