ก็คุยปรึกษากันว่า เขาจะอยู่เฝ้าช่วงก่อนเวลาเที่ยงคืน ส่วนหลังเที่ยงคืนฉินเหลยจะรับหน้าที่ไป
เมื่อถึงหลังเที่ยงคืน เขาก็ล้มตัวลงนอน ในที่สุดก็ได้พักผ่อนเสียที หลินมู่อวี่หลับตาลง แล้วก็เข้าสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด จู่ๆ ก็มีเสียงดุร้ายเสียงหนึ่งลอยมาให้ได้ยิน
“เจ้าหน้าโง่!”
ในฝัน เงาดำปรากฏขึ้นท่ามกลางพื้นที่ที่ดูลางเลือน หลินมู่อวี่ยืนอยู่ใต้ลำแสง ยื่นมือไปหวังจะชักกระบี่เหลียวหยวนออกมา แต่กลับพบว่าไม่มีกระบี่ติดกาย
เงาในความมืดใกล้เข้ามาเรื่อยๆ มองไม่เห็นใบหน้า แต่หลินมู่อวี่รู้ว่าเขาคือใคร—ราชันย์ปีศาจเจ็ดประทีป!
“เจ้าเป็นแค่วิญญาณ จะเอายังไงอีก”
“ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ…” ใบหน้าของราชันย์ปีศาจเจ็ดประทีปดูดุร้ายยิ่งนัก มันกล่าวอย่างมีน้ำโหว่า “เจ้าเด็กน้อย ข้าอาศัยอยู่ในกายเจ้า เจ้าคิดว่าจะสามารถขโมยพลังเจ็ดประทีปของข้าได้หรือ ฝันไปเถอะ!”
ขณะที่พูด ราชันย์เจ็ดประทีปก็กระโจนเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ในมือกุมดวงดาวเอาไว้มากมาย มันคำรามเสียงดัง “ตายซะเถอะ—เจ็ดประทีปพลิกดารา!”
“อ้าก!”
หลินมู่อวี่พลันตกใจตื่น แล้วจึงพบว่านี่เป็นแค่ความฝัน แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่ความฝันไปเสียทั้งหมด มันดูจริงเกินไป เพราะเขารู้สึกได้ถึงพลังที่คมชัดของเจ็ดประทีปพลิกดาราที่มิอาจต่อต้านได้！
“อรุณสวัสดิ์ มู่มู่” ด้านข้าง ถังเสี่ยวซีกำลังอุ่นอาหารเช้า นางยิ้มแย้ม “อีกเดี๋ยวต้องกินเยอะๆ นะ จะได้รีบหาเถา
