่ง “กะโหลกของเขาถูกแทงทะลุ แต่ดูแล้วไม่น่าจะใช่แผลจากกระบี่หรือหอก ปากแผลเล็กเกินไป เล็กกว่านิ้วมืออีก”
“งั้นจะเป็นอะไรล่ะ” ฉินเหลยพูดไม่ค่อยออก
“ไปต่อกันเถอะ ทุกคนระวังตัวด้วย”
……
“วิ้ง” หลินมู่อวี่เรียกวิญญาณยุทธ์น้ำเต้าออกมา ปล่อยพลังออกมาเงียบๆ สร้างกระดองเต่าทมิฬและปราการเกล็ดมังกรสำเร็จ และถือกระบี่เหลียวหยวนเดินอยู่หน้าสุด
ทันใดนั้นเอง ที่พื้นก็มีเสียง “แซ่ก แซ่ก” เถาวัลย์สีดำเส้นหนึ่งแวบผ่านไป เหมือนกับไม่เคยปรากฏมาก่อน
“นั่นอะไรน่ะ” หลินมู่อวี่รีบพุ่งเข้าไปอย่างเร็ว ใช้ทักษะควบคุมกระบี่ทันที “เปรี้ยง” กระบี่ระเบิดพื้นแตกออก ดินและหญ้ากระเด็นขึ้นมา แต่กลับไม่พบเถาวัลย์นั่น
“ด้านขวา ระวัง!” ฉินเหลยตะโกนบอก
เห็นเพียงเถาวัลย์เส้นหนึ่งพุ่งแทงเข้ามาราวกลับลูกธนู ตรงพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของฉินอิน มีบางอย่างอยู่จริงๆ แถมยังเป็นหมวดพืชอีกด้วย!
“เปรี้ยง!”
ฉินเหลยระเบิดพลัง ดาบอัสนีทลายฟันลงมาอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้า ตัดเถาวัลย์เส้นนี้ขาดกระจุย ชี้ไปทางทิศใต้แล้วกล่าว “ร่างหลักของสัตว์วิญญาณตัวนี้อยู่ตรงนั้น อาอวี่ ไปเร็วเข้า!”
หลินมู่อวี่ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องอื่น ศัตรูอยู่ที่ลับตนเองอยู่ที่แจ้ง นี่คือสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด
ถังเสี่ยวซีนั้นฉลาดปราดเปรื่อง ไม่ต้องให้ผู้อื่นบอก นางก็ปล่อยทักษะการโจมตีของจิ้งจอกอัคคี “ฟู่ววว” เปลวเพลิงพุ่งออกไป เผาพุ่มไม้ด้านหน้าทั้งหมดเป็นจุณ หลินมู่อวี่ร
