ะมีใครที่สามารถปรุงผงต่อเส้นเอ็นนี้ขึ้นมาได้อีกเล่า”
หลินมู่อวี่ไม่พูดมากความ “เช่นนั้นให้เวลาข้าสักนิดก็แล้วกัน!”
“อืม!”
เหลยหงพยักหน้า “ข้าให้เวลาเจ้าครึ่งเดือน พอหรือไม่”
“ขอบคุณท่านปู่เหลยหง!”
“ไปเถอะ!”
หลินมู่อวี่จูงม้าตัวใหญ่ตัวหนึ่งออกมาจากคอกม้าของวิหาร ขึ้นม้าได้ก็ห้อตะบึงไปยังศูนย์กลางการค้าของเมืองหลันเยี่ยน ขณะเดียวกันในหัวก็พยายามทบทวนความทรงจำของตำรับโอสถของผงต่อเส้นเอ็น มีเถาวัลย์เอ็นมังกรและหญ้าราตรีกระจ่าง ซึ่งเป็นสมุนไพรระดับสิบที่หาได้ยากยิ่ง ไปวัดดวงเอาที่สมาคมร้านโอสถของจักรวรรดิก็แล้วกัน!
หลินมู่อวี่ควบม้า พลางร้องเรียก “ลู่ลู่?”
“พรึ่บ!”
ภูตระบบที่งดงามก็บินออกมา ในสภาพอากาศที่หนาวจัดในปลายฤดูใบไม้ร่วงเช่นนี้ ลู่ลู่ก็ยังสวมกระโปรงสีเขียวบางเบาราวกับปีกจักจั่น หัวเราะคิกคัก “พี่ชาย มีเรื่องอะไรเหรอ”
“ตอนเจ้าวาดแผนที่ป่าล่ามังกร เจ้าเคยเห็นเถาวัลย์เอ็นมังกรกับหญ้าราตรีกระจ่าง สมุนไพรสองชนิดนี้บ้างไหม ถ้าเคยเห็นละก็รีบมาร์กจุดให้ข้าทีได้ไหม” หลินมู่อวี่พูดอย่างรีบเร่ง
ลู่ลู่นั่งอยู่บนไหล่ของเขา พร้อมส่ายหน้า “ไม่เคยเห็นเลย สมุนไพรสองชนิดนี้หายากเหลือเกิน อีกอย่างพลังวิญญาณของลู่ลู่เองก็ไม่พอที่จะบินไปได้ไกลนัก”
“อือ งั้นไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าไปถามหาเอง!”
จากนั้นไม่นาน เขาก็มาถึงสมาคมการค้าแห่งเมืองหลวง หลินมู่อวี่ตรงเข้าไปพบจินซานพั่ง พอเห็นว่าเป็นหลินมู่อวี่ เขาก็
