ยิ้มแย้มอย่างเบิกบาน “ท่านอาจารย์ ท่านต้องการซื้อดอกบัวเจ็ดสีอีกใช่หรือไม่ ข้าน้อยเตรียมไว้ให้ท่านเรียบร้อยแล้วล่ะ!”
“ไม่ใช่”
หลินมู่อวี่ส่ายหน้า แล้วถามขึ้น “เถ้าแก่จิน ที่นี่มีขายเถาวัลย์เอ็นมังกรกับหญ้าราตรีกระจ่างหรือไม่”
จินซานพั่งตกตะลึง “นั่นมันสมุนไพรระดับสิบทั้งนั้นเลยนะท่าน…”
“ใช่ มีหรือไม่”
จินซานพั่งกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “แม้จะพูดว่าสมาคมร้านโอสถแห่งจักรวรรดิล้วนแล้วแต่มีสมุนไพรที่แปลกและหายาก แต่สมุนไพรสองชนิดที่ท่านอาจารย์ต้องการพวกเราไม่มีหรอก ว่ากันว่าเถาวัลย์เอ็นมังกรจะเติบโตขึ้นเฉพาะที่ช่องว่างระหว่างกระดูกสันหลังมังกร มีเอ็นมังกรเป็นปุ๋ยบำรุง ส่วนหญ้าราตรีกระจ่างก็ไม่แตกต่างอะไรกับหญ้าทั่วไป จุดเด่นพิเศษเพียงอย่างเดียวก็คือใบของมันสามารถเปล่งแสงออกมาได้เวลากลางคืน สมุนไพรทั้งสองชนิดนี้…พวกเราไม่มีหรอกขอรับ”
“เช่นนั้น…ก็ขอบคุณมาก…”
หลินมู่อวี่รู้สึกหมดหวัง นึกถึงท่าทางที่ดูมืดมนของจางเหว่ยแล้ว ในซอกหลืบหนึ่งของความรู้สึกก็บอกว่า การที่จางเหว่ยเป็นเช่นนี้ก็เพราะเขา แม้จะต้องเหนื่อยยากอย่างสุดกำลังก็จะต้องรักษาเขาให้ได้ นี่เป็นเรื่องที่ลูกผู้ชายควรจะกระทำ
แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่หดหู่ของหลินมู่อวี่ จินซานพั่งจึงยิ้มแล้วกล่าวว่า “ข้าน้อยได้ยินมาว่าในจวนเมืองชีไห่ เก็บสมุนไพรที่ล้ำค่าไว้ไม่น้อย โดยมากเป็นสมุนไพรที่ชางหลานกงสั่งให้คนเก็บรวบรวมเอาไว้ ท่านลองไปยังจวนชีไห่ดู
