งเหว่ย
“เป็นโอวหยางชิวจริงๆ ด้วย!”
จางเหว่ยพลิกเหรียญตราแล้วพูด “หลินจื้อเจ้าดูสิ ด้านหลังสลักชื่อโอวหยางชิวไว้ นี่เป็นหลักฐานชี้ตัวผู้ทำผิดที่โอวหยางชิวเผลอทำหล่นไว้ ไอ้คนชั่ว เป็นมันจริงๆ ที่ลงมือฆ่าพ่อแม่ของถั่วงอกน้อย!”
หลินมู่อวี่กัดฟันกรอด “ส่งร่างพ่อแม่ของถั่วงอกน้อยกลับไปที่เมืองหลันเยี่ยน พาแม่นางคนนี้ไปด้วย ครั้งนี้โอวหยางชิวไม่รอดแน่นอน!”
“อืม!”
……
เวลาเที่ยงตรง พวกเขาก็กลับมาถึงวิหารศักดิ์สิทธิ์ และส่งมอบหลักฐานทั้งหมดให้ผู้ดูแลเกอหยาง
การฝึกภาคเช้าที่โถงฝึกซ้อมเพิ่งจะสิ้นสุดลง ขณะที่กลุ่มครูฝึกและผู้ช่วยฝึกกำลังจะแยกย้ายกันไป กลับถูกเรียกรวมตัวอีกครั้ง ซึ่งในนั้นก็มีเจิ้งฟางและโอวหยางชิวอยู่ด้วย
เหลยหงมองคนเหล่านั้นด้วยแววตาเคร่งขรึม แล่วเอ่ยขึ้น “ครูฝึกที่พลั้งมือฆ่าผู้ช่วยฝึก ไม่จำเป็นต้องชดใช้ด้วยชีวิต แต่ว่า…หากครูฝึกมีเจตนาเข่นฆ่าผู้คน ก็ควรจะดำเนินการตามกฎหมายใช่หรือไม่”
“ท่านผู้ดูแล หมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ” เจิ้งฟางเอ่ยถาม
เหลยหงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่น่าเกรงขาม “โอหยางชิว จงคุกเข่าลง!”
โอวหยางชิวตะลึง คุกเข่าลงกับพื้นทันที พูดขึ้น “ท่านผู้ดูแลอาวุโส ไม่ทราบว่าข้าน้อยกระทำความผิดอันใดขอรับ”
หลินมู่อวี่ล้วงเหรียญตราระดับดาวสีทองออกมาจากอกเสื้อให้โอวหยางชิวดู ก่อนพูดขึ้น “ตอนที่เจ้าฆ่าพ่อแม่ของถั่วงอกน้อย เจ้าทำสิ่งนี้หล่นไว้ในพุ่มไม้น่ะสิ”
“อะไรกัน”
โอวหยางชิวหน้
