ท่านจางเหว่ย มีอะไรหรือ” หลินมู่อวี่ถาม
จางเหว่ยมองไปยังทหารยามสองสามนายใต้แสงไฟที่อยู่บริเวณนั้นอย่างไม่ไว้วางใจ กดเสียงต่ำเอ่ยว่า “ใต้เท้าหลินจื้อ มีเรื่องที่ข้าจำเป็นต้องบอกท่าน แต่ว่า…ที่นี่ไม่เหมาะจะพูด ท่านตามข้ามาเถอะ!”
“อืม”
หลินมู่อวี่ลงจากหลังม้า เดินคู่กับจางเหว่ยไปถึงโถงทดสอบจึงถามขึ้น “ตอนนี้คงพูดได้แล้ว ตกลงมีเรื่องอะไรหรือ”
จางเหว่ยเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันตอบ “สหาย เจ้ายังจำถั่วงอกน้อยได้ไหม”
“อืม จำได้แน่นอน ถั่วงอกน้อยตายอย่างอนาถด้วยดาบของโอวหยางชิว ข้าจำได้จนวันตาย!”
“การตายของถั่วงอกน้อยแลกเงินได้แค่ห้าร้อยเหรียญทอง เเต่เงินห้าร้อยเหรียญทองนั้นยังไม่ถึงมือพ่อแม่ของเขา”
“อะไรนะ” หลินมู่อวี่ตัวสั่น ถลึงตามองไปที่จางเหว่ย “มันเกิดอะไรขึ้น”
จางเหว่ยสูดหายใจ หน้าตาเดือดดาล ตอบ “บ้านเกิดของถั่วงอกน้อยอยู่ที่ ‘หมู่บ้านลั่วสยา’ นอกเมืองหลันเยี่ยน พ่อแม่ของเขายังมีชีวิตและแข็งแรงดี ทว่า…เมื่อเช้านี้ข้าได้รับคำสั่งให้นำทหารม้าของวิหารศักดิ์สิทธิ์ออกไปซื้อเสื้อผ้าฝ้ายสำหรับหน้าหนาว จึงได้ผ่านหมู่บ้านลั่วสยา และพบว่าพ่อแม่ของถั่วงอกน้อยถูกสังหารตายอย่างอนาถ อีกทั้งเงินห้าร้อยเหรียญทองก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยด้วย”
“บ้าเอ๊ย!”
หลินมู่อวี่เดือดขึ้นมาทันที ฤทธิ์สุรายังไม่ทันสร่าง หน้าเขาแดงก่ำ “เป็นฝีมือเจิ้งฟางกับโอวหยางชิวใช่ไหม”
จางเหว่ยถอนหายใจ “น่าจะใช่…พวกเราสองคนล่วงเกินจวนเสินโ
