บดาวทองที่สูงส่ง เป็น “ใต้เท้า” ตามที่ร่ำลือกัน ความถ่อนตนของเขารังแต่จะทำให้คนเลี้ยงม้ารู้สึกหวาดผวา
……
เมื่อขี่ม้าผ่านเรือนด้านข้าง ก็มีคนเรียกเขาไว้ “หลินจื้อ อย่าเพิ่งรีบไปสิ!”
เขาหันไปมอง เห็นใบหน้ายิ้มแย้มของจางเหว่ย ในมือมีชุดสีขาวของทหารเดินเข้ามา เอ่ยขึ้น “อย่างน้อยเจ้าก็เป็นถึงผู้ช่วยฝึกระดับดาวสีทองของวิหารศักดิ์สิทธิ์ จะสวมชุดซอมซ่อเยี่ยงนั้นไปร่วมงานเลี้ยงขององค์หญิงถังเสี่ยวซีเช่นนั้นหรือ มานี่มา ท่านผู้ดูแลอาวุโสให้ข้านำชุดนี้มาให้เจ้า เหล่าครูฝึกระดับดาวสีทองของวิหารต่างใส่ชุดนี้กันยามเข้าเฝ้าจักรพรรดิ!”
“หืม?”
หลินมู่อวี่ตะลึง รีบลงจากม้า มองชุดที่อยู่ในมือของจางเหว่ย ความจริงแล้วมันเป็นเสื้อเกราะอ่อนที่ทอด้วยโซ่เส้นเล็กสีเงินพร้อมกับผ้าคลุมไหล่ ก้มก้มมองชุดสีครามที่ตนเองสวมใส่ จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกต่ำต้อยขึ้นมา มาอยู่ที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ตั้งนาน ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ให้ความสําคัญกับภาพลักษณ์ของตนเองเลยจริงๆ
“เช่นนั้นก็ได้ ขอบคุณท่านจางเหว่ยมาก”
“ไม่ต้องเกรงใจ รีบเปลี่ยนชุดเถอะ””
“อืม”
เขาเข้าไปที่เรือนด้านข้าง แล้วสวม “เครื่องแบบ” ผู้ช่วยฝึกระดับดาวสีทองแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ ตอนที่เขาเดินออกมานั้น แววตาของจางเหว่ยเป็นประกาย อดตบมือไม่ได้ “สุดยอดเลย…ท่านหลินจื้อ ในชีวิตข้าจางเหว่ยไม่เคยเห็นผู้ใดสวมใส่ชุดทหารได้เหมาะสมได้เท่าท่านมาก่อนเลย หากองค์หญิงซีได้เห็นท่านใน
