รศักดิ์สิทธิ์สั่งทำจากกรมโยธาดูดีทีเดียว มองร้อยครั้งก็ไม่เบื่อ ยิ่งอยู่บนตัวเจ้ายิ่งดูสง่ามากทีเดียว!”
ในตอนนี้เองฉู่เหยาก็เดินออกมาในชุดเครื่องแบบของนักปรุงโอสถหญิงแห่งสมาพันธ์โอสถ งดงามหยาดเยิ้ม ตอนที่นางเห็นหลินมู่อวี่ นางเกือบจำเขาไม่ได้ จึงทำตาโตแล้วหัวเราะออกมา “อาอวี่สวมชุดแบบนี้ ข้าเกือบจำเจ้าไม่ได้ แต่ว่าดูดีมากเลยล่ะ!”
“ขอบคุณพี่ฉู่เหยา พวกเราออกเดินทางกันเถอะ”
“อืม!”
ทั้งสามคนขึ้นหลังม้า ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนขี่ม้านำหน้า หลินมู่อวี่กับฉู่เหยาก็ค่อยๆ ตามมาด้านหลัง ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนและหลินมู่อวี่ต่างสวมชุดทหาร จึงดูน่าเกรงขาม ผู้คนบนถนนทงเทียนต่างพากันหลีกทางให้ แม้พวกเขาจะขี่ม้าไม่เร็วมากก็ตาม
จากนั้นไม่นานพวกเขาก็มาถึงสวนที่เงียบสงบ ที่นี่คือหอสดับพิรุณ ไม่ไกลออกไปคนของหอสดับพิรุณสองสามคนเดินเข้ามา ถามด้วยรอยยิ้ม “ใต้เท้า ไม่ทราบว่าพวกท่านมีเทียบเชิญหรือไม่ขอรับ”
“อืม” หลินมู่อวี่ล้วงเทียบเชิญที่ถังเสี่ยวซีทิ้งไว้ให้ออกมา
“ที่แท้ก็เป็นแขกขององค์หญิงซีนี่เอง เชิญที่ชั้นเจ็ดได้เลยขอรับ พวกข้าน้อยจะดูแลม้าเหล่านี้เอง!”
เวลานี้พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าแล้ว ภายในสวนของหอสดับพิรุณประดับด้วยโคมไฟสีแดง หญิงสาวหน้าตางดงามราวกับนางกำนัลในวังยกอาหารเลิศรสและถาดผลไม้เดินสวนไปมา พวกเขาตรงขึ้นไปยังชั้นเจ็ด ซึ่งเป็นห้องรับรองที่แพงที่สุดของหอสดับพิรุณ โดยเฉพาะในวันเทศกาลซั่งซี ค่าใช้จ่ายในการเหมาห้
