องชั้นเจ็ดจึงแพงเป็นพิเศษ
“ว่ากันว่าหอสดับพิรุณชั้นเจ็ดในช่วงเทศกาลซั่งซีต้องใช้เงินถึงเจ็ดร้อยเหรียญทองเชียวนะ!” ฉู่เหยาเอ่ยขึ้น
ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนยิ้มน้อยๆ “ไม่เป็นไรหรอก พวกเราไม่ต้องจ่ายนี่”
หลินมู่อวี่สำทับ “อืม เสี่ยวซีมีเงิน ไม่สนใจเรื่องนี้หรอก”
……
พอทั้งสามคนขึ้นมาถึงด้านบนก็เห็นเหล่าองครักษ์อวี้หลินเฝ้าอยู่หน้าประตู ฉินเหลยผู้บัญชาการกองทหารอวี้หลินในชุดเครื่องแบบ มือกุมด้ามกระบี่เฝ้าอยู่หน้าประตู ยิ้มพูด “แขกมากันครบแล้ว…”
เขาไม่รู้จักหลินมู่อวี่ จึงถามด้วยความประหลาดใจ “ท่านผู้นี้คือ?”
ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนตอบด้วยความนอบน้อม “เรียนท่านผู้บัญชาการ เขาก็คือหลินมู่อวี่แขกขององค์หญิงซีขอรับ!”
“อ้อ เช่นนี้นี่เอง เข้าไปเถิด” ฉินเหลยยิ้มยิงฟัน และไม่ได้เอ่ยอะไรอีก
พอเดินเข้าไป ก็เห็นถังเสี่ยวซีและเฟิงจี้สิงอยู่ที่นั่นก่อนแล้ว ถังเสี่ยวซีพรวดพราดลุกขึ้นยืน เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ ในเมื่อมากันครบแล้ว เช่นนั้นก็รีบนั่งประจำที่เถอะ ข้าให้พวกเขายกอาหารออกมาเลยดีไหม”
“อืม ตามพระประสงค์ขององค์หญิงเลยขอรับ!”
“มู่มู่ มานั่งข้างๆ ข้าสิ” ถังเสี่ยวซียิ้มแย้มสดใส
หลินมู่อวี่เกิดอาการเคอะเขิน ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนยิ้มพร้อมกับส่งสายตาให้เขา เขาเลยได้แต่เดินคอตกไปนั่งลงข้างถังเสี่ยวซีพร้อมเสียงเสื้อเกราะที่เสียดสีกันจนเกิดเสียง
ถังเสี่ยวซีเอียงคอมองท่าทางของหลินมู่อวี่ในตอนนี้ พร้อมหรี่ตาคู่งาม ยิ้มพูด “มู่
