่เกรงใจบนที่นั่งประจำตำแหน่งผู้บัญชาการทหาร นายทหารรักษาพระองค์ระดับสูงสองสามนายจ้องด้วยความโกรธทันที ยิ่งหลัวเลี่ยนั้น มือจับด้ามกระบี่แน่นเรียบร้อยแล้ว ทว่ากลับถูกเฟิงจี้สิงใช้สายตาปราม เซี่ยงอวี้จองหองแบบนี้ย่อมต้องมีเหตุผล เขามีคุณสมบัติที่ทำเช่นนั้นได้
เซี่ยงอวี้กดมือลงบนโต๊ะ มองไปที่ตำราสัตตะพิชัยยุทธ์ที่วางอยู่ข้างตะเกียงน้ำมัน อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ผู้บัญชาการเฟิงกำลังศึกษาตำราพิชัยยุทธ์ที่บรรพบุรุษข้าทิ้งไว้เช่นนั้นหรือ”
“ขอรับ” เฟิงจี้สิงยิ้มตอบด้วยท่าทางนบนอบ “ได้แต่ศึกษาแค่บางส่วน ข้าน้อยโง่เขลา ไม่เข้าใจความหมายทั้งหมดหรอกครับ”
“ผู้บัญชาการเฟิงถ่อมตัวไปแล้ว”
เซี่ยงอวี้ยิ้มเย็นชา พูด “เรื่องที่เจ้าเมืองหยินซานฮว๋าเทียนถูกสังหาร ท่านผู้บัญชาการเฟิงคงจะได้ยินข่าวมาบ้างใช่ไหม”
“ขอรับ”
“เจ้าฆาตกรหลินมู่อวี่นั้นว่ากันว่าลอบเข้ามาในเมืองหลันเยี่ยนแล้ว”
“โอ้ ความหมายของใต้เท้าคือ?”
เซี่ยงอวี้โบกมือเบาๆ ยิ้มเอ่ย “ค่ายสารวัตรทหารของข้ากำลังคนไม่พอ ปูพรมค้นหาหลินมู่อวี่ทั้งเมืองไม่ได้ ข้าเลยมาที่ค่ายกองทหารรักษาพระองค์เพื่อขอให้ท่านผู้บัญชาการเฟิงจัดการแทน กองทหารรักษาพระองค์สามหมื่นคน มากพอที่จะพลิกเมืองหลวงจับกุมหลินมู่อวี่”
เฟิงจี้สิงเย็นวาบขึ้นในใจ ประสานมือคำนับก่อนตอบ “ใต้เท้า โปรดอภัยที่ข้าน้อยไร้ความสามารถ”
“เพราะเหตุใด”
“เมืองหลันเยี่ยนเป็นเมืองหลวง เมืองแห่งมังกร หากต้อ
