้ว่าระดับพลังของตนเพิ่มขึ้นอย่างมาก เขาชูหมัดขึ้น ปราณก่อตัวเป็นไอหนาแน่น เขายิ้มมุมปาก ปล่อยพลังออกมาเล็กน้อย ปราณเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงสีม่วงอ่อนทันที นี่คือแก่นเพลิงมังกร!
พลังทำลายล้างของแก่นเพลิงนี้แข็งแกร่งมาก จะใช้พร่ำเพรื่อไม่ได้ หลินมู่อวี่ถึงขั้นสงสัยว่าพลังการทำลายล้างของแก่นเพลิงมังกรนั้นสามารถโจมตีคู่ต่อสู้ระดับเดียวกันได้อย่างง่ายดาย กระทั่งปลิดชีวิตได้โดยทันที!
เขาก้าวออกมาจากห้องลับ เกอหยางที่อยู่ด้านนอกกำลังสูดรับไออรุณอยู่ ที่เรียกว่าสูดรับไออรุณก็คือการสูดไอฟ้าดินยามรุ่งอรุณ นี่เป็นวิถีการฝึกพลังของเกอหยาง ทุกวันจะมีเพียงครั้งเดียว เกอหยางไม่ปล่อยโอกาสนี้ไปแน่นอน
เกอหยางลืมตาขึ้นข้างหนึ่งเหล่มองหลินมู่อวี่ เขายิ้ม “หลินจื้อ พลังของเจ้าก้าวหน้าขึ้นแล้ว! ข้าไม่ไปส่งเจ้าหรอกนะ เจ้าไปกินข้าวเช้าแล้วไปขานชื่อเองเถอะ!”
“ขอบคุณท่านผู้ดูแลที่ช่วยคุ้มครองขอรับ!” หลินมู่อวี่ประสานมือทำความเคารพ
เกอหยางยิ้มบางๆ และไม่ตอบอันใด ความจริงระดับพลังของเจ้าหนุ่มนี่ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว แต่กลับรู้จักถ่อมตัว ไม่มีความยโส ผู้ฝึกตนอายุน้อยแบบนี้มีน้อยลงเรื่อยๆ บรรดายอดฝีมือรุ่นเยาว์จำนวนมากในวิหารนั้น เจิ้งฟางมั่นใจในฐานะสูงส่งของตน นิสัยโหดร้าย ส่วนจ้าวจิ้น โอวหยางชิวและคนอื่นๆ ต่างมีจิตสังหารรุนแรง ยโสโอหัง หลินมู่อวี่ที่เริ่มงานจากการเป็นผู้ช่วยฝึก ดูเหมือนว่าจะมีจิตใจที่สูงส่งกว่าคนพว
