หัวเราะฮ่าฮ่า
คนผู้นี้หลินมู่อวี่รู้จัก แต่ไม่รู้จักชื่อแซ่ที่แท้จริง รู้เพียงฉายาว่า “ถั่วงอกน้อย” พละกำลังจัดว่าใช้ได้ทีเดียว แต่วันนี้ดูผิดปกติไปหน่อย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ จมูกบิดเบี้ยว เหมือนดั้งจมูกถูกคนชกจนหัก หลินมู่อวี่อดขมวดคิ้วถามไม่ได้ “ถั่วงอกน้อย จมูกของเจ้าไปโดนอะไรมาล่ะ”
“เอ่อ ไม่มีอะไรหรอก…” ถั่วงอกน้อยรีบเบือนหน้าหนี
ฉินจื่อหลิงที่อยู่ข้างๆ ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยขึ้น “หลินจื้อ เมื่อวานถั่วงอกน้อยจับคู่กับเติ้งจื่อหลินครูฝึกระดับดาวสีเงิน นี่เป็นฝีมือเติ้งจื้อหลินน่ะสิ เขาลงมือโดยไม่สนอะไรเลย”
ถั่วงอกน้อยกัดฟัด “จื่อหลิง เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว!”
ในตอนนี้เอง ครูฝึกระดับดาวสีเงินรูปร่างกำยำผู้หนึ่งเดินเข้ามา เขาสวมเสื้อเกราะ มุมปากเผยรอยยิ้มอันภาคภูมิใจ นั่นก็คือเติ้งจื่อหลิน เขากวาดตามองแล้วพูดว่า “ท่านผู้ดูแล วันนี้ข้ายังอยากจะจับคู่กับถั่วงอกน้อยอีก เขาเป็นกระสอบทรายชั้นยอดของข้า”
ผู้ดูแลที่เข้าเวรคือเจิ้งฟาง เขายิ้มหยัน “ให้ตามที่เจ้าขอ”
ถั่งงอกน้อยตัวสั่น ก้มหน้างุด ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง
นี่ก็คือชะตาของผู้ช่วยฝึกในวิหารศักดิ์สิทธิ์ ต่ำต้อย
อีกทั้งผู้ช่วยฝึกส่วนมากล้วนเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา เพื่อเลี้ยงปากเลี้ยงท้องและเพื่อเหรียญทองแค่หยิบมือ ก็ยอมเอาชีวิตมาเสี่ยงให้คนทุบตี ถึงแม้ในชีวิตจริงหลินมู่อวี่จะมีฐานะดี เป็นลูกชายเจ้าของบริษัทหลงซิน แต่สำหรับถั่วงอกน้อยที่มีฐานะยา
