กอณูของร่างกาย แสงสีทองระยิบระยับอยู่เบื้องหน้า เขาเห็นมังกรห้ากรงเล็บเกล็ดสีทองอร่ามหลายตัวบินฉวัดเฉวียนอยู่บนท้องนภา หนึ่งในนั้นหนวดสะบัด สายตาเย็นเยียบจ้องมาที่ตน ราวกับเป็นจักรพรรดิแห่งแผ่นดิน“อา…”เขาสะดุ้งตื่นจากฝัน เป็นยามรุ่งอรุณพอดี เสียงระฆังบอกเวลาอาหารเช้าดังเข้ามาจากด้านนอกหลินมู่อวี่กำหมัด สูดลมหายใจเข้าลึก รู้สึกถึงพลังที่ล้นทะลักกำลังไหลเวียนอยู่ภายในร่าง ไม่ต้องใช้เครื่องวัดพลัง เขาก็รับรู้ได้ว่าระดับพลังของตนเพิ่มขึ้นอย่างมาก เขาชูหมัดขึ้น ปราณก่อตัวเป็นไอหนาแน่น เขายิ้มมุมปาก ปล่อยพลังออกมาเล็กน้อย ปราณเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงสีม่วงอ่อนทันที นี่คือแก่นเพลิงมังกร!พลังทำลายล้างของแก่นเพลิงนี้แข็งแกร่งมาก จะใช้พร่ำเพรื่อไม่ได้ หลินมู่อวี่ถึงขั้นสงสัยว่าพลังการทำลายล้างของแก่นเพลิงมังกรนั้นสามารถโจมตีคู่ต่อสู้ระดับเดียวกันได้อย่างง่ายดาย กระทั่งปลิดชีวิตได้โดยทันที!เขาก้าวออกมาจากห้องลับ เกอหยางที่อยู่ด้านนอกกำลังสูดรับไออรุณอยู่ ที่เรียกว่าสูดรับไออรุณก็คือการสูดไอฟ้าดินยามรุ่งอรุณ นี่เป็นวิถีการฝึกพลังของเกอหยาง ทุกวันจะมีเพียงครั้งเดียว เกอหยางไม่ปล่อยโอกาสนี้ไปแน่นอนเกอหยางลืมตาขึ้นข้างหนึ่งเหล่มองหลินมู่อวี่ เขายิ้ม “หลินจื้อ พลังของเจ้าก้าวหน้าขึ้นแล้ว! ข้าไม่ไปส่งเจ้าหรอกนะ เจ้าไปกินข้าวเช้าแล้วไปขานชื่อเองเถอะ!”“ขอบคุณท่านผู้ดูแลที่ช่วยคุ้มครองขอรับ!” หลินมู่อวี่ป
