้ว!
ต่อไป โคจรแก่นพลังให้ไหลไปตามกระดูกทั่วร่างกาย ใช้เวลาราวยี่สิบนาทีต่อการโคจรหนึ่งครั้ง แล้วสิ่งที่ตามมาก็คือความเจ็บปวดรวดร้าว ราวกับกระดูกถูกไฟแผดเผาไปทั่วทุกอณู ชั่วพริบตาร่างของเขาก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อ มิน่าชวีฉู่ถึงทนรับความเจ็บปวดนี้ไม่ไหว! แต่หลินมู่อวี่ยังคงทนต่อไป ฝืนบังคับให้แก่นพลังโคจรให้ครบรอบแรก
พอถึงตอนเช้า คนรับใช้นำอาหารเช้ามาส่ง โดยวางไว้ข้างตัวเขา พร้อมพูดด้วยความเคารพว่า “ท่านหลินจื้อ ผู้ดูแลเกอหยางมีคำสั่งให้ข้าน้อยนำอาหารเช้ามาส่ง ทั้งยังบอกอีกว่า สองสามวันนี้ท่านไม่ต้องไปห้องฝึกซ้อม ให้ตั้งใจฝึกวิชาของท่านก็พอ!”
หลินมู่อวี่อดซาบซึ้งใจไม่ได้ คงเป็นชวีฉู่ที่จัดการธุระต่างๆ ให้ มิเช่นนั้นแล้วด้วยรูปแบบการทำงานของวิหารศักดิ์สิทธิ์ มีหรือจะยอมให้ผู้ช่วยฝึกระดับดาวสีทองแบบเขามีเวลาว่างเช่นนี้
……
พริบตาเดียวก็ผ่านไปหนึ่งวัน เขาโคจรครบเจ็ดสิบสองรอบแรกแล้ว ด้วยพัฒนาการของการฝึก ขั้นตอนนี้จึงคืบหน้าเร็วขึ้นเรื่อยๆ โชคดีที่มีคนคอยส่งอาหารสามมื้อมาให้ ดังนั้นการฝึกกลางแจ้งจึงลืมทุกอย่างหมดสิ้น ใจจดใจจ่อ แม้แต่ความเจ็บปวดที่เกิดจากการชำระไขกระดูกก็ราวกับจะหายไปด้วย
จนเวลาล่วงเลยมาถึงวันที่สาม ก็โคจรไปแล้วทั้งสิ้นหกครั้ง เหมือนกระดูกทั่วทั้งร่างกายเปลี่ยนไปหมดโดยสิ้นเชิง
เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น หยดน้ำค้างจากยอดไม้หยดลงบนไหล่ของเขา หลินมู่อวี่อดยิ้มออกมาไม่ได้ กระทั่งความชัดเจน
