ิงสิเสี่ยวซี นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะพาทหารเข้าไปในป่าล่ามังกรแค่ไม่กี่ร้อยคน อยากตายมากหรือไง หลินมู่อวี่ผู้นั้นเป็นใครกันแน่ มันคุ้มกับที่เจ้าเอาชีวิตไปเสี่ยงด้วยหรือ”
“หลินมู่อวี่เขา…”
ถังเสี่ยวซีเม้มปาก ดวงตาแดงเรื่อ “เขาเป็นศิษย์ฝึกหัดปรุงโอสถ…แต่เขาเป็นคนดีมาก มีวิธีการปรุงโอสถที่ยอดเยี่ยม ช่วงที่เข้าไปฝึกยุทธ์ในป่าสัตตะดารา ตอนที่ข้าดูดซับวิญญาณสัตว์ของมังกรไฟอยู่นั้นเกิดความผิดพลาดขึ้น ถ้าไม่ได้เขาช่วยชีวิตโดยไม่เสียดายชีวิตตัวเอง เกรงว่าข้าคงต้องตายอยู่ในป่าสัตตะดาราแล้ว…”
“แบบนี้นี่เอง…” ฉินอินอดไม่ได้ที่จะคิดถึงชายหนุ่มเมื่อคืนวาน วิธีการปรุงโอสถของเขาแปลกประหลาด สามารถสกัดแก่นของโอสถสองชนิดได้พร้อมกัน แต่นางไม่ได้พูดเรื่องนี้ออกมา เหมือนกับว่าไม่ใช่เรื่องที่จำเป็นจะต้องเล่า ไม่รู้ว่าเจ้าคนโลภนั่นตอนนี้กำลังสละชีวิตเพื่อของมีค่าอะไรอยู่
“พวกเรากลับจวนที่ชีไห่กันเถอะ!” ฉินอินกล่าว
“อือ เจ้าก็ได้รับบาดเจ็บ ต้องพักผ่อนให้มากๆ”
“เจ้าผอมไปเยอะเลย ต้องกินให้เยอะๆ หน่อยแล้ว…”
“ฮือ ฮือ เสี่ยวอิน เจ้าไม่รู้หรอกว่าหลายวันมานี้ข้าใช้ชีวิตอย่างไร หิวก็กินผลไม้ป่า กระหายน้ำก็ต้องดื่มน้ำในลำธาร ข้าได้ยินว่าพวกสัตว์วิญญาณจะดื่มน้ำในลำธารไปพลางปลดทุกข์เบาไปด้วย…”
“เอาละ เอาละ ข้าจะเลี้ยงของอร่อยเจ้าเองแล้วกัน”
“อือ อือ”
หนึ่งวันต่อมา
ช่วงใกล้พลบค่ำในป่าล่ามังกร เสียงร้องของสัตว์ป่าดังแว่วมาให
