้ได้ยินภายในหุบเขา ที่นี่เต็มไปด้วยอันตรายทุกตารางนิ้ว ดูเหมือนภูเขาแทบทุกลูกจะถูกสัตว์วิญญาณที่อายุสองพันกว่าปีหนึ่งตัวยึดครอง ใต้แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ ชายหนุ่มหิ้วกระต่ายที่เพิ่งล่ามาได้ มองไปรอบๆ ดูเหมือนว่าเขาจะหลงทิศเสียแล้ว
“ดูท่าจะมาผิดทางเสียแล้ว…เสี่ยวซีไม่ได้อยู่ที่นี่”
หลินมู่อวี่นับนิ้วคำนวณเวลา ใกล้จะถึงกำหนดวันลาสามวันที่ขออนุญาตกับผู้ดูแลเกอหยางไว้แล้ว จะต้องกลับไปให้ถึงเมืองหลันเยี่ยนก่อนรุ่งสางวันพรุ่งนี้ มิเช่นนั้นทางวิหารต้องลงโทษเขาเป็นแน่ จะอย่างไรก็ตาม ตนเองเพิ่งเข้ามาอยู่ในวิหาร การหนีงานมาแบบนี้อย่าทำจะเป็นการดีกว่า
เขาถอนหายใจ เขาโคจรปราณไปที่ขาทั้งสองข้าง แล้วพุ่งตัวออกไปดุจนกนางแอ่น ก่อนย่ำรุ่งต้องกลับไปยังเมืองหลันเยี่ยนให้จงได้!
ม้าพันธุ์ดีหายไป คงจะหมดทางตามกลับมา หลินมู่อวี่แอบรู้สึกผิด การเดินทางครั้งนี้นับว่าดวงตกไม่ราบรื่นเอาเสียเลย นอกจากม้าจะหายเสี่ยวซีก็ยังหาไม่เจออีกด้วย
ก่อนฟ้าสาง เขาก็เดินทางกลับถึงเมืองด้วยความอ่อนล้า
“หยุดอยู่ตรงนั้น เจ้าเป็นใคร ไม่รู้หรือว่าห้ามเข้าออกเมืองในเวลากลางคืน” ทหารรักษาการณ์ประจำเมืองตวาดเสียงดัง
หลินมู่อวี่ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ เหรียญตราผู้ช่วยฝึกระดับดาวสีทองของวิหารศักดิ์สิทธิ์บนหน้าอกเป็นประกาย ทันใดนั้นสีหน้าของนายทหารรักษาการณ์ผู้นั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นเคารพนบนอบ ขยับตัวตรงทำความเคารพ แล้วกล่าว “ที่แท้เป็นใต
